Detik itu.
Perasaan teruja itu.
Saya sayang awak.
Mengapa ia selalu berlalu?
Jakob bagaimana?
Baik.
Baiklah.
Walaupun kita tahu ia istimewa ketika itu,
ia tetap berlalu.
Mengapa kita tak boleh kekal dalam detik itu?
Perasaan itu?
Mengapa ia tak kekal selama-lamanya?
Awak tak siap lagi.
Maaf.
Tak apa.
Terima kasih.
Mereka akan kekalkah?
Saya haraplah.
Awak di tepi tasik tadi?
Ada orang lainkah?
Tak.
Kenapa?
Tak nak berseorangan?
Tak pernah.
Nak jalan-jalan?
Ke mana?
Tempat lain.
Kaki awak.
Memang begitu?
Ya.
Sakitkah?
Kadang-kadang.
Jadi,
semua orang ada masalah mereka.
Dengarnya masa jadi lambat di hutan.
Itu tak benar.
Tak?
Bagus juga kalau begitu.
Sebab itu saya suka tempat ini.
Detik ini.
Rasa seperti ia boleh...
-kekal. -Kekal.
Boleh saya lihat?
Kaki awak?
Tak mahu tak apa.
Tak, ia...
Okey saja.
Apa awak akan buat?
Kalau ia normal?
Saya akan lari.
Awak pasti pantas.
Terima kasih.
May!
Awak di situ?
-Tak ada. -Baiklah.
May!
Jumpa lagi.
May!
Awak kena mandi.
Rambut mak dulu macam awak.
Mak kahwin umur berapa?
Sebaya awak.
Betulkah?
Ia mengujakan. Waktu itu.
Dia pula?
Kultus seks syaitan.
Dia ditembak oleh seorang suami yang cemburu dan terselamat.
Tapi kemudian mati dalam kemalangan belon udara panas yang ngeri.
Awak berbeza di sekolah.
Biasanya awak sangat senyap.
Ya.
Saya tak suka berada dengan orang lain.
Mereka suka mengutuk.
Saya becok sangat?
Tak.
Saya suka.
Awak masih dengan Jakob?
Ikut saya.
Tanya dia buat apa.
Kenapa?
-Hei... -Hei.
Apa itu?
Ini komponen utama penyerap haba.
-Mereka jadi sangat panas. -Ya.
Sebab itu benda ini diperlukan.
Menarik.
Kemudian bahan pendingin pula perlu ditukar.
Cuaca juga boleh merosakkannya.
Kemudian...
penentu masanya pula perlu diset semula.
-Terima kasih kerana jelaskan. -Ya.
Selamat jalan.
-Awak juga. -Jumpa lagi.
Okey.
Awak ambil sesuatu?
Itu untuk apa?
Ini berada dalam tasik?
Ya.
-Bahayakah? -Mungkin.
Bagaimana awak tahu?
Saya suka tahu cara sesuatu berfungsi.
Jadi saya leraikan dan bina sesuatu semula.
Ia agak aneh.
Tak. Ini hebat.
Tunjukkan bilik awak?
Cantik.
-Ini... -Ya.
Biasa saja.
Apa?
Tak, cuma... saya tak reti melukis,
tapi awak lagi cantik daripada itu.
Nak dengar lagu?
Boleh.
-May! -Mak!
Keluar!
Mak?
Ayah?
Hei.
Saya minta maaf.
Nak lihat sesuatu?
Ada cara untuk kita bersama.
Pakai ini.
Awak baikinya?
Pakailah.
Sejuknya.
Sedia?
Hebat, bukan?
Kita tak pula?
Seluruh bandar begini?
Kita sahaja.
Awak nak buat apa?
Dia pula?
Dihantar ke sini dari dimensi lain untuk perhatikan kita.
Macam betul.
Saya suka bersama awak.
Sini?
Jom.
Bila lagi kita boleh buat begini?
-Ini... -Tak apa.
Awak okey?
Saya lupa bernafas.
Seperti sebuah mimpi.
Di masa hadapan, bila awak jalan di sini,
awak akan ingat itu.
Sampai bila ia kekal?
Selama kita mahu.
Detik ini,
boleh kekal.
Apa awak rasa?
Nampak cantik.
Cantik sahaja?
Jelita.
Ini model yang hebat.
Lajunya 330 kaki per saat.
Hebat.
Tapi mana kita nak simpan?
Saya teringin nak tinggal di sini.
Inilah peluang awak.
Apa sebutan, "Pukul berapa?"
"Saya sayang awak" pula?
Ia tak semudah itu.
Kenapa?
Biar saya fikir.
Sekali lagi.
Lihat?
Senang saja.
Ia tak takutkan awak?
Membunuh rusa?
Tak.
Jadi, apa?
Ular.
Awak?
Berseorangan.
Dah kata saya tak suka.
Kenapa?
Sebab cuma akan tinggal saya,
dan saya tak gemar diri saya.
Tapi awak sangat berkeyakinan.
Hei, jangan risau.
Saya di sini.
Saya sentiasa ada.
Janji?
Janji.
Laju lagi.
Apa?
Laju lagi!
Awak dah bangun?
Dah berapa lama?
Seperti ini?
Ya.
Sebulan?
Lama lagi.
Bila kita tutup ia,
awak tinggalkan Jakob?
Nampaknya begitu.
Maksud saya, ya.
Ya atau tidak?
Saya kata ya.
Pasti rasa pelik,
bila semua jadi normal.
Kita boleh buat begini bila-bila saja kita mahu, ya?
Begini?
Lain kali waktu malam.
Ya.
Okey.
Kenapa?
Rosakkah?
Awak boleh baiki?
Biar saya fikir.
Saya tersekat?
Saya pun di sini.
Alamak. Saya tahu.
Kita perlu yang baharu.
Itu akan baikinya?
Sepatutnya.
Mana nak cari?
Tak ada.
Jumpa pun.
Hebat.
Cinta terlarang.
Mereka berhubung bila mereka berjumpa, melalui mesej rahsia
yang ditinggalkan bawah batu di rumah api.
Diam.
Apa?
-Saya tak... -Diamlah.
Saya minta maaf.
Diam!
Awak buat apa?
Biar mereka tiada pakaian.
-Ini dungu. -Awak pergilah.
Hei. Boleh...
Bukannya orang boleh nampak.
Jadi? Saya dungu?
Saya tak kata itu.
Ya, awak kata itu.
Saya tak tahu itu mak awak.
Saya tak buat apa-apa.
May?
-Boleh kita... -Apa?
-Awak kenapa? -Apa?
Macam gila.
Saya tak gila, tempang.
Ethan?
Jawablah.
Pandanglah saya.
Saya tak berniat...
Bila awak kata awak rasa tersekat,
ia menyakitkan.
Serta...
Saya takut awak akan tinggalkan saya.
Melihat mak saya...
Saya cuma susah hati sekarang,
dan tak nak sendirian.
Saya perlukan awak.
Tolonglah bercakap.
Tolong?
Detik itu,
perasaan teruja itu,
mengapa ia selalu berlalu?
Walaupun kita tahu ia istimewa ketika itu,
ia tetap berakhir.
Mengapa?
Mengapa ia tak kekal selama-lamanya?
Fikir apa itu?
Teman lelaki?
Saya rasa kami akan berpisah.
Begitu.
Ada perkara istimewa sebab ia tak kekal.
Ada apa?
Hei.
Awak bagaimana?
Awak pula?
Saya...
Apa yang terjadi?
Awak mungkir janji awak.
Awak dah katakannya.
Hei. dah katakannya.