Mga Kwento sa Silo
Ang sandaling iyon.
Ang napakagandang pakiramdam ng pagkasabik.
Mahal kita.
Bakit palagi itong lumilipas?
Kumusta si Jakob?
Mabuti.
Mabuti
Kahit na alam mo mismong natatangi ito,
natatapos pa rin.
Bakit hindi natin kayang manatili sa sandaling iyon?
Sa pakiramdam na iyon?
Bakit 'di ito pang-habambuhay tulad ng nais natin?
Hindi ka nakabihis.
Lintik. Ay, paumanhin.
Ayos lang.
Salamat.
Palagay mo, tatagal iyan?
Sana.
Ikaw 'yong nasa lawa kanina?
May kasama ka ba?
Wala.
Bakit?
Ayaw mong mapag-isa?
Ayaw na ayaw.
Gusto mong maglakad-lakad?
Saan?
Kung saan-saan.
Ang paa mo.
Ganyan na ba 'yan dati?
Oo.
Masakit ba?
Paminsan-minsan.
Lahat naman,
may kani-kaniyang problema.
Mas mabagal daw ang oras sa gubat.
Hindi totoo iyan.
Hindi?
Maganda sana kung totoo.
Kaya gusto ko rito sa labas.
Ang sandali.
Parang kayang...
-tumagal. -Tumagal.
Pwede kong makita?
Ang paa mo?
Huwag na.
Hindi...
Ayos lang.
Ano'ng gagawin mo?
Kung karaniwan 'to?
Tatakbo ako.
Siguro ang bilis mo.
Salamat.
May!
Nariyan ka ba?
-Malas. -Ayos lang.
May!
Kita na lang tayo.
May!
Kailangan mong maglinis.
Ganyan dati ang buhok ko.
Ilang taon ka noong nagpakasal ka?
Edad mo.
Talaga?
Nakakasabik iyon. Noong oras na iyon.
At paano naman siya?
Kultong pang-demonyo.
Binaril siya ng selosong asawa at nakaligtas.
Pero namatay pa rin sa aksidente sa hot-air ballon.
Hindi ka ganito sa school.
Madalas, sobrang tahimik mo.
Oo.
Ayokong napapalibutan ng mga tao.
Minsan, masama sila.
Ang daldal ko ba?
Hindi.
Gusto ko ito.
Kayo pa rin ni Jakob?
Sundan mo ako.
Tanungin mo kung anong ginagawa.
Bakit?
-Uy... -Uy.
Ano iyan?
Ang pangunahing bahaging sisipsip ng init.
-Nag-iinit talaga sila. -Oo.
Kaya kailangan ng hawakan sa gilid.
Interesante.
Tapos kunin ang papalitang coolant.
At ang panahon, nakakatulong doon.
Tapos iyong mga...
orasan na kailangang simulan ulit.
-Salamat sa paliwanag. -Oo.
Magandang araw.
-Ikaw rin. -Paalam.
Sige.
May kinuha ka?
Para saan iyan?
Nasa lawa lang ito?
Oo.
-Mapanganib ba ito? -Baka.
Saan mo ito natutunan?
Lagi kong iniisip kung paano gumagana ang mga bagay.
Kaya, binabaklas ko at binabalik ulit.
Medyo kakaiba.
Hindi. Astig iyon.
Nasaan ang kwarto mo?
Ayos.
-Ito... -Oo.
Wala lang iyan.
Ano?
Ano... hindi ako magaling gumuhit,
pero mas maganda ka kaysa riyan.
Gusto mong makinig ng kanta?
Sige.
-May! -Ma!
Lumabas ka!
Ma?
Pa?
Uy.
Pasensya na.
May ipapakita ako sa'yo.
Alam ko na kung paano tayo magkakasama.
Isuot mo ito.
Inayos mo?
Sige lang.
Malamig.
Handa ka na?
Ayos, ano?
Bakit tayo, nakakagalaw?
Ganito ba ang buong bayan?
Tayo lang.
Kaya, ano'ng gusto mong gawin?
Ano naman siya?
Pinadala rito mula sa ibang dimensyon para maging maayos tayo.
Parang tama nga.
Gusto kong mapag-isa kasama mo.
Dito?
Halika.
Kailan natin mauulit ang ganito?
-Ayos... -Ayos lang.
Ayos ka lang ba?
Nakalimutan kong huminga.
Para 'tong panaginip.
Sa hinaharap, tuwing lalakad ka sa kalyeng ito,
iisipin mo ang ginawa natin dito.
Gaano katagal ito?
Hangga't gusto natin.
Ang sandaling ito,
pwedeng magpakailanman.
Ano sa tingin mo?
Maganda.
Maganda lang?
Napakaganda.
Ang lupit nitong modelo.
Tumitira nang 333-talampakan kada segundo.
Astig.
Saan natin itatago lahat ito?
Gustong-gusto kong tumira dito.
Pagkakataon mo na.
Paano sabihin ang "Ano'ng oras na?"
E, kung "Mahal kita?"
Di iyan ganoon kadali.
Bakit?
Isipin ko muna.
Isa pa.
Kita mo?
Madali lang.
Hindi ka natatakot?
Pumatay ng usa?
Hindi?
Saan ka natatakot?
Mga ahas.
Ikaw?
Mag-isa.
Sabi sa'yo, ayoko no'n.
Bakit?
Dahil mag-isa lang ako,
at hindi ko paborito ang sarili ko.
Pero ang taas ng kumpiyansa mo.
Uy, huwag kang mag-alala.
Nandito ako.
Hindi kita iiwan.
Pangako?
Pangako.
Mas mabilis.
Ano?
Mas mabilis!
Gising ka?
Gaano katagal na ito?
Ganito?
Oo.
Isang buwan?
Mas matagal.
Kapag pinatay natin ito,
makikipagkalas ka kay Jakob?
Siguro.
Ibig kong sabihin, sige.
Oo o hindi?
Sabi ko, oo.
Magiging kakaiba kapag
bumalik sa normal ang lahat.
Pero pwede nating gawin 'to kung kailan natin gusto, tama?
Ang ganito?
Sa gabi naman sa susunod.
Sige.
Ano'ng problema?
Nasira ba?
Maaayos mo ba?
Sa tingin ko.
Stuck na ako rito?
Nandito rin ako.
Naku, hindi. Alam ko.
Kailangan natin ng bago.
At iyon ang aayos nito?
Dapat.
Saan tayo makakakuha?
Hindi rito.
Nahanap ko na.
Ayos.
Bawal na pag-ibig.
Nag-uusap sila pag maaring magkita, sa mga lihim na mensahe
sa ilalim ng bato sa parola.
Tumahimik ka.
Ano?
-Hindi ko-- -Tumahimik ka lang.
Pasensya na.
Tumahimik ka!
Ano'ng ginagawa mo?
Gagawin ko ito para wala silang maisusuot.
-Katangahan. -Wala ka dapat dito.
Uy. Pwede bang--
Wala namang makakakita sa kanila.
Ano naman? Tanga ako?
'Di iyon ang sinabi ko.
Oo, ganoon iyon.
Hindi ko alam na mama mo pala.
Wala akong ginawang kahit na ano.
May?
-Pwede bang-- -Ano?
-Bakit ka ganyan? -Ganyang ano?
Parang baliw.
Wag mo kong tawaging baliw, pilantod.
Ethan?
Sagutin mo ako.
Pwedeng tingnan mo ako?
'Di ko gustong sabihin--
Noong sinabi mong stuck ka rito,
masakit iyon.
At...
Natakot akong iiwan mo na ako.
At ang makitang ganoon si Mama...
Galit lang talaga ako ngayon,
at 'di ako pwedeng mag-isa.
Kailangan kita.
Kausapin mo naman ako.
Pwede ba?
Ang sandaling iyon.
Ang napakagandang pakiramdam ng pagkasabik.
Bakit palagi itong lumilipas?
Kahit na alam mo mismong natatangi ito,
natatapos pa rin.
Bakit?
Bakit hindi natin kayang manatili sa sandaling iyon?
Ano'ng iniisip mo?
Nobyo?
Tingin ko, hindi na tayo magtatagal.
Alam ko.
Minsan, mahalaga ang bagay dahil 'di nagtatagal.
Ano iyon?
Uy.
Kumusta ka?
At ikaw?
Ano...
Ano'ng nangyari?
Sinira mo ang pangako mo.
Sinabi mo ang sinabi mo.
Uy.
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio tatagal.