Mga Kwento sa Silo
-Magandang umaga. -Uy.
Uy.
-Hinihintay mo bang... -Ah, hindi. Hindi, nanonood lang ako.
Bago ka rito sa bayan, tama?
Oo, kakalipat ko lang dito nitong mga nakaraang linggo.
Ayos.
Ako si Gaddis.
Kent.
Nagbibisikleta ka.
Siya nga.
Walang kotse o...
Ginagawa ko lang ang parte ko.
Alam mo na, para sa kalikasan.
Ayos iyan.
Mabuti para sa iyo.
Salamat.
Ang pangit ng kantang ito, ano?
Ako ang pumili niyan.
Ah, ganoon ba? Hindi...
Hindi kasi talaga ako mahilig sa kahit anong musika.
-"Kahit ano"? -Hindi talaga.
Hindi ako nakakaisip na maglagay ng kahit ano riyan.
Ni hindi ko maisip.
Oo.
May mga ibang bagay kasi akong gusto.
Pero... ganoon.
-Pasensya na. -Ayos lang.
Dito ba ito?
Medyo.
Kung ganoon...
-Natutuwa akong makilala ka. -Ako rin.
Magandang tanghali.
BATAYAN SA MGA KANLURANING IBON
Ano sa tingin mo?
Kaya ko itong ayusin.
-Magkano? -Huwag mo nang isipin iyon.
Kanino'ng traktora ito?
Namumukhaan mo ba siya?
Sino siya?
Hindi ko alam. Hindi ko pa siya nakikita. Nakita ko lang iyan doon sa loob.
Paano kung balikan niya ito?
Ang litrato?
Ang traktora.
Hindi ba nakatutuwa iyon?
Gawa na ito bukas.
Salamat.
Uy...
May nakikita ka bang mga butas dito?
-Butas? -Sa lupa.
Kalimutan mo na.
Doon ka pa rin ba nakatira?
Oo.
Hindi ka ba interesadong manirahan nang mas malapit sa bayan?
Maganda ang malapit sa kakahuyan.
Pinapanood niya ang mga ibon.
Isa akong birder.
Nagmamasid ako ng mga ibon.
Ah, talaga?
Nagmamasid ka ng mga ibon.
Ano ang gusto mo sa kanila?
Bintana sila sa mundong katabi ng sa atin.
Ang hitsura nila at mga natatanging huni.
Perpekto sila.
Kanina lang, narinig kong ang golden plover
na mula sa Timog Amerika ay patungo sa Artiko.
Ano ang meron doon?
Doon sila nagpaparami.
Kung ako iyon, di iyon ang pipiliin ko.
Hindi? Sa tingin ko, romantiko iyion.
Maglakbay nang malayo para sa pag-ibig.
Totoo.
Ano? Totoo.
-Wala akong sinabi. -Kung ganoon, mabuti.
May kasintahan ka ba ngayon?
Sa ngayon?
Noon pa lang... pihikan na siya.
-Mapili ako sa mga gusto ko. -Pareho lang iyon.
Kung ganoon, sa tingin ko, walang gaanong pamimilian dito.
Para sa mga posibleng tao.
Wala nga.
Masarap ang alak na ito.
-Ayos ka lang? -Oo.
-Ikaw? -Oo. Oo.
Masaya siguro.
Uuwi ka sa bahay na bukas ang mga ilaw dahil mayroong tao.
Uy, walang perpekto.
Sabi mo lang iyan.
Hindi. Hindi.
Hindi.
Hoy!
Hoy, sino ka ba?
-Pabayaan mo ako. -Sandali lang!
Huminto ka nga! Sabihin mo kung sino ka!
Puwede bang pabayaan mo na lang ako?
-Lumayo ka sa akin! -Sandali lang!
Sandali lang!
Tumigil ka na.
Kung gayon, nasa traktora ka, inayos mo iyon at ngayon, narito ka na?
At nakatira kayong dalawa rito? Magkasama?
At ikaw si?
Alex.
Hindi ka tagarito.
Ikaw rin.
Mukhang nabigla ka.
Hindi, ano lang...
Natutuwa akong makilala ka.
Alam mo, ang traktorang iyon ay nawala ilang buwan na ang nakalilipas.
Parang isang bula.
-Oo, akala ko, ninakaw iyon. -Oo, akala naming dalawa.
At ang Loop, mayroon niyon sa pinagmulan mo?
Nagtatrabaho ako roon bilang guwardiya. Ikaw?
Isinara na iyon, mga ilang taon na. Dito.
Ipinatigil na.
-Iyon ang sabi sa amin. -Noong panahong iyon.
Sa tingin ko, may ginawa sila.
-Sino? -Sa Loop.
Hindi rito, pero kung saan ka nanggaling.
Baka may nagawa silang magkatulad na mga lugar, mundo...
Oo.
At nahigit ang traktora...
Papunta kung nasaan ako dahil sa ginawa nila.
Ninakaw nga iyon.
Parang ganoon na rin.
At ang pag-aayos mo roon ang dahilan kaya iyon bumalik. Kasama ka nga lang.
-Ako? -Oo.
Sigurado akong ganoon ang nangyari.
Mukhang may katuturan naman. Medyo.
Hindi ba?
Kung paaandarin mo ulit ang traktora, makababalik ka kaya?
Dapat.
Dapat?
Labas na iyon sa alam ko.
Nakatutuwa talaga ito. Kamukha ko talaga siya.
-Mahal, ikaw siya. -Alam ko. Pero kamukha rin niya ako.
Siyempre naman.
Alam ko, sinasabi ko lang...
Kakaiba talaga ito.
Pasok ka.
Nasa iyo na ba lahat ng kailangan mo?
Oo.
Kahanga-hanga.
Nangongolekta ka ba?
Oo.
Ano'ng hitsura niyon?
Ng koleksyon ko?
Hindi, kung saan ka galing.
Hindi tulad nito.
Kakaiba, hindi ba?
Ang marinig ang sarili mong boses?
Medyo.
Alam kong iba na ngayon,
pero parang hindi naman tayo gaanong nagkakaiba, ikaw at ako.
Hindi, hindi nga masyado.
-Kung gayon, magandang gabi. -Magandang gabi.
Ah, sarado?
Ako na ang bahala.
Iyan din lagi ang isinasagot ko.
Magandang gabi.
Subukan mo na.
Hindi na ako makaaalis dito, tama ba?
Parang ganoon na nga.
May mga mangungulila ba sa iyo roon?
Piping plover?
Killdeer.
Kung gayon, baka hindi na rin masamang narito ka.
Magsaya tayo sa musika, libro at mga ibon.
Pwede tayong maging magkaibigan.
Gusto... gusto ko iyan.
Nakapananabik ito.
May itinago akong litrato ni Alex doon. Nakita mo ba?
Hindi.
Ah, sige.
Sorry, 'di ka makakauwi.
Nangyayari talaga 'to.
Talaga ba?
Hindi yata.
Kagabi, sinabi mong natutuwa kang makilala ako sa wakas.
Sinabi kong "sa wakas"?
Hindi ko alam kung bakit ko sinabi iyon.
Nakabibigla siguro ito.
Alam ko dahil nakabibigla ito sa'kin.
Magandang pagkabigla sana.
Dapat may mesa ka rito.
Ah, oo, tama ka.
Puwede ko bang itanong...
Paano kayo nagkakilala?
Nagkataon lang talaga.
At hindi kami magkasundo noong una.
Bakit hindi?
Mga pagkakaiba.
Marami kaming pinagdaanan, pero heto kami.
Heto kami.
Ibig kong sabihin, siya at ako.
Alam ko.
Sa pinanggalingan mo, may kasintahan ka ba?
Gaya ko?
Walang katulad mo.
Maganda rito kapag nasanay ka na.
May Sleepy John Estes ka ba?
Wala. Hindi ko siya kilala.
Wala?
Naku, magugustuhan mo siya.
Nabubuhay kaya siya sa mundo ko.
Hindi kumpleto ang mundo kung wala siya.
Gusto ko lang itanong...
Si Alex...
Mahirap bang magkaroon ng kasintahang sobrang kaakit-akit?
Wirdo bang itanong?
Hindi.
Hindi mahirap?
Hindi iyon wirdong tanong.
Pero minsan, oo.
Ano?
Mahirap.
May naging kasintahan ka na ba?
Nang matagal?
Wala pa.
'Yong sandali lang.
Masaya ka ba rito?
Bakit?
Dahil natutuwa akong magbahagi sa iyo.
Ako rin.
'Di ako mapaniwalang wala kang Sleepy John Estes.
Okay, sige na.
Hi.
Ano sa tingin mo? Para sa iyo ito.
Talaga?
Isang regalo.
Napakaganda nito...
Matagal mo na ba itong ginagawa?
Mga upuan, aparador, mesa.
At ano ang gusto mo rito?
Gusto kong malaman.
Wala pang nagtanong sa'kin niyan.
Kahit ako?
May mga hilig siya at mayroon din ako.
Gusto kong may ginagawa ang mga kamay ko.
At?
Nagkakaroon ka ng ideya.
Isang bagay na perpekto.
Lahat ay naaayon sa kung ano dapat.
At unti-unti iyong magkakahugis, hanggang isang araw, hayun na siya.
Tulad ng naisip mo.
Perpekto.
Isa akong birder.
Gusto ko ang mga ibon dahil perpekto sila.
Hindi iyan ganoon.
Oo, hindi nga siguro.
Naisip ko lang dahil sa sinabi mo...
Sobrang kakaiba pa rin na makausap ka.
-Pasensya na. -Hindi, hindi.
Mabuting bagay ito.
Sa kanya, narinig na niya itong lahat.
Pero sa iyo, bago ang lahat ng ito.
Hindi ba?
-Ayos 'to. -Oo. Napakahusay.
Kailangang gawin ko ulit iyan.
-Pagod ka na? -Nakarami ako ng sariwang hangin ngayon.
Hihimbing ang tulog mo.
Gusto ninyong manood ng pelikula?
Sobrang pagod ako. Pwede ka naman.
Hindi ako puwede. Maaga pa ako bukas.
Puwede akong tumulong sa mga hugasin.
Ah, hindi, hindi. Huwag mo nang isipin. Ako na ang bahala roon bukas.
Ano kayang masasabi mo sa mga librong iyan?
Oo nga.
Magandang gabi.
Ayos ka lang?
Siguro pagod din ako.
Magandang gabi.
Bibisita ang mga kaibigan namin mamaya.
Si Alex at ako.
Ayos lang ba sa iyo kung...
Oo naman.
Ibig kong sabihin, paano natin...
Hindi natin kaya.
-Alam ko na hindi ito tama, pero... -Dito lang ako.
Ano?
Dahil sa mga bintana, baka makita pa rin nila.
Ganoon ba?
-Kung gayon, saan? -Sa imbakan siguro.
Pasensya na talaga.
-Ayos lang. -Ngayong gabi lang.
Sabi ko, ayos lang.
Natakot ba kita?
Gutom ka na?
Salamat.
Masaya ka ba?
Hindi. Hindi, sa totoo lang.
Hindi mo sila gusto?
Gusto ko sila noon.
Noong una.
At ano ang gusto mo sa kanya?
Sa iyo?
Ibig kong sabihin, ang tagal na ninyo.
Totoo iyan.
-Kaya may rason siguro. -Mayroon nga.
Ano iyon?
Dahil walang katulad mo.
Dapat na akong umalis.
Alex...
Magkita tayo bukas.
Ano ba!
-Lintik ka! -Makinig ka, Alex! Alex...
-Hayop ka! -Hindi!
Hindi! Lagi mo itong ginagawa!
Diyos ko! Tigilan mo nga ako!
-Ano? Ano'ng ititigil ko? -Lintik ka!
Ayos! Ayos iyan!
Dadalhin ko ang kotse.
Hindi ito kapani-paniwala.
Alex!
Ah, lintik.
Kumusta ang lahat?
"Lahat?"
Kagabi, narinig ko kayo.
At?
Ah, naisip kong hindi maayos ang mga bagay-bagay sa inyong dalawa.
Mali ba ako?
Pagtatalo lang iyon. Nangyayari iyon sa amin paminsan-minsan.
Wala nang iba?
Wala naman.
Makinig ka, kapag nagkaroon ka ng relasyon na kasingtagal ng sa amin...
Huwag mo akong mamaliitin.
Hindi ko sinasadya. Ano lang...
Makikita mo.
Walang perpekto.
Alam mo ba kung ano iyon?
Hindi.
Ikaw?
Hindi.
Nalungkot ako.
At hindi lang basta para kanino.
Nalungkot ako para sa iyo.
Matagal na akong nagsusulat sa mga pahinang ito, umaasang magkikita tayo.
Nagtataka kung ano kaya ang pakiramdam kung magkasama tayo.
At ngayon, narito na tayo.
At mas perpekto ka pa kaysa sa naisip ko.
Alam kong mahal mo siya, pero ibig sabihin lang niyon na baka mahalin mo rin ako.
Baka mas higit pa.
Kakaiba ba ang ideyang iyon?
Baka maging napakasaya natin.
Tumakas ka kasama ako.
Sumama ka sa akin.
Naghihintay ako.
Palagi.
Ano'ng problema?
Lahat ng gusto ko,
lahat ng naramdaman ko, narito lahat.
Hihintayin kita.
Nasaan si Alex?
Binasa mo ba ito?
-Ako ay... -Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Basta, bakit?
-Hindi mo siya pinahahalagahan. -Iyan talaga ang nararamdaman mo?
Hindi ko ito gagawin sa iyo.
Ang agawin siya.
Hindi mo gagawin?
Siguro.
Mahirap.
Ang malaman kung ano ang dapat gawin sa ganitong sitwasyon.
Ayaw kong magalit sa iyo...
Gayunpaman...
Dapat maintindihan mo, si Alex ay hindi tulad ng lahat ng naiisip mo.
May ibang mga lalaki.
-Ano ang ibig mong sabihin? -Hindi niya mapigilan.
Ang pagkasabik sa bagong tao,
kahit isa pang ako iyon.
Pero ganoon lagi ang nangyayari.
At iyon na lang iyon.
Ayaw na niya sa akin?
Masama ang loob niya na inakala mong higit pa ang ibig sabihin nito.
Pero totoo iyon!
Hindi para sa kanya.
Ang ibang mga lalaki, ako...
Bakit mo siya hinahayaan?
Hindi siya perpekto.
Kahit tayo man.
Ganito, alam kong nasasaktan ka ngayon.
Umaasa lang ako na makalilimutan din natin ito.
Gusto mong manatili ako?
Masama ba iyon?
Ibig kong sabihin, alam ko na masama ang loob natin ngayon, pero kaya natin ito.
Bakit mo naman gugustuhing manatili ako rito?
Dahil kaibigan kita.
Pero ayaw ko nang mag-isa pa.
Hindi. Pwede kang...
Hindi, hindi pwede!
Napakahirap nito.
Hindi mo ba naiintindihan?
Hindi ako puwedeng manirahan dito mag-isa.
Makinig ka, basta...
Isang araw pa...
Hindi, kailangan ko nang umalis ngayon.
Pag-isipan mo lang.
Saan ka pupunta?
Ako na ang bahala roon.
Uy!
Mami-miss kita.
Hi.
Ano'ng sa'yo?
Tubig lang.
-Salamat. -Sige.
-Heto. -Salamat.
Pasensya na?
Tagarito ka ba?
Hindi.
Ah, sige.
Pasensya na...
Para saan ang binoculars?
Baka kakaiba itong pakinggan, pero may hinahanap akong ibon.
Sandali, birder ka?
Oo.
Hindi ko akalain...
Teka, ikaw rin ba?
Oo.
Tingnan mo nga naman.
Ayos lang ba?
Oo. Oo naman.
Iyon ay ang Ivory-billed woodpecker.
-Extinct na iyon. -Sabi lang nila iyon.
Pero narinig ko, nakita iyon malapit dito.
Hindi pa nakukumpirma.
Kung gayon, sobrang hilaga na nito.
Iyon din ang naisip ko.
Pero napagtanto ko na, "Bahala na. Kailangan kong makita iyon."
Alam mo na, dahil malay naman natin? Hindi ba?
Kanina, may narinig akong ibon na hindi ko makilala.
Siguro...
Puwede mo bang ituro sa akin kung saan?
Kung ayos lang naman.
Walang problema.
Ako si Gaddis.
Kent.
Natutuwa akong makilala ka.
Ako rin.
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio ko makilala.