OSTATNI Z WIELKICH
Trzeba wziąć pod uwagę parlament i Timesa.
Głupstwo. Jak powiemy o nas moim rodzicom?
Uważasz, że mnie nie zaakceptują?
Mamę pewnie oczarujesz. Z tatą będzie trudniej.
Nie lubi polityki.
Zdzielił kiedyś w nos urzędnika,
który agitował za blisko jego pubu.
Naprawdę?
Możemy udawać, że jesteś profesorem.
Uwielbiam tę historię. Downing Street.
Zanim zmarła, zagrała jedną scenę.
Zastąpiła ją dublerka.
Znajdź kogoś do czytania jej kwestii.
Może być Bess. Dobrze grała Minnę.
To będzie hołd, na jaki zasłużyła.
Boże, była wspaniała.
Dała nam zarobić.
Pomogła nam uwolnić się od tego kutasa, Mayera.
Jeśli uważasz to za niewłaściwe...
Nie uważam.
Nie zdziwiłoby mnie, gdyby znowu nas uratowała.
Kolejny etap katorgi.
Kończę pracę w garderobie. Od jutra będę w rekwizytorni.
Póki nie pchasz się do kaskaderów, nie mam nic przeciwko.
Jest jakiś powód, że teraz nie piszesz?
Owszem.
Skończyłem godzinę temu.
-Moje gratulacje. -Poczekaj z tym, aż go przeczytasz.
-Czyli kiedy? -Kończę pracę o 18:00.
O 18:00? Masz 19 lat. Daję ci pierwszą kopię. Urwij się stąd.
-Nie mogę. -Boisz się, że cię zwolnią?
Gorzej.
Nie będą mnie traktować poważnie.
Przeczytam go dziś wieczorem.
Dostaniesz uwagi o ósmej rano.
A jeśli nie będą potrzebne?
Dziękuję.
-Nie mogę się doczekać. -I słusznie.
To nie brzmi jeszcze jak Minna.
Czy chcesz przesłuchać nagranie ze wcześniejszej sceny?
Nie.
Dziękuję.
Spróbujmy jeszcze raz.
Dobrze.
Córka mówi, że zajmuje się pan polityką.
W pewnym sensie. Pan pozwoli, że...
Nie pozwolę.
Brzmiało lepiej, prawda?
Czy dodatkowe zajęcia mogą nam pomóc?
Poradzę sobie.
Grałam jak Minna.
Prawda?
Prawda.
Panie Stahr.
W jidysz jest takie powiedzenie:
„Mężczyzna, który ma syna,
nie potrzebuje lustra”.
Mój Irving.
Mój chłopczyk.
Był doskonałym partnerem.
I przyjacielem.
Był źródłem inspiracji,
urodzonym gawędziarzem.
Jak było trzeba, to i poganiaczem.
Był prawdziwym filmowcem.
Ale nie zobaczycie
jego imienia
na żadnym z naszych filmów.
Nie dawało mi to spokoju.
Ale byłem przekonany, że jeśli będę go wciąż naciskał,
to w końcu się złamie i umieści swoje imię na ekranie.
Myślałem, że mam na to czas.
Byłem w błędzie.
Mój syn,
moje lustro, nie żyje.
Ten Mayer.
Nienawidził Fallberga.
A teraz go zastąpi.
„Mój syn nie żyje”. Kristusz.
Zrobi to, byle tylko mi dowalić.
Może dać kontrolę.
I tyle pieniędzy, ile Monroe zechce.
Monroe na to nie pójdzie. Nie zrobi mi tego.
Nie.
-Pewnie nie. -Nie zrobi mi tego.
Powiesz mi, jeśli coś jest na rzeczy?
Musisz zapytać jego.
Rodzina to piekło.
Wiesz, kogo powinniśmy zatrudnić? Normana Chresnera.
Świetny pisarz. Ale mówiłeś, że nie ma talentu.
Myliłem się. To geniusz.
Skąd ta zmiana?
Napisał tę mowę pożegnalną dla Mayera.
Piękna i daje do myślenia.
Pogrzeb to nie czas na omawianie scenariusza?
Tak, nie wypada.
Dlaczego pytasz?
Aubrey napisał świetny scenariusz do Wroga pośród nas.
Myślę, że powinieneś zacząć szukać reżysera.
Gratuluję.
Stajesz się pierwszorzędnym producentem
oraz kanalią bez skrupułów.
Dziękuję.
Rób tak dalej, to jeden z nas w końcu zmieni wiarę.
Jesteśmy sprzedawcami.
Ty i ja.
Mylisz się.
Obaj sprzedajemy mit.
Ale mój mit ludzie mogą zobaczyć.
Bóg to nie mit.
To prawda.
Biblia to nie tylko historia.
To naprawdę dobra historia.
A czym różnią się filmy?
Posłuchaj tego.
Kobieta wchodzi do mieszkania.
Jest noc. Kobieta nosi czarne rękawiczki.
Opróżnia portmonetkę.
Ma monety: 20 i 5 centów.
Dziesięciocentówki wkłada z powrotem, a pięć centów
kładzie na półce pod żytniówką.
Na kuchence jest pudełko zapałek z jedną zapałką.
Wsadza rękawiczkę do piekarnika i ją podpala.
Dzwoni telefon.
Kobieta odbiera i mówi:
„Nigdy nie miałam czarnych rękawiczek”
i wychodzi.
Już rozumiesz?
A ta pięciocentówka?
Bez znaczenia. Przedstawiałem ci tylko obrazy,
ale słuchałeś z uwagą.
-Dlaczego tak myślisz? -Dlaczego więc zapytałeś o te pięć centów?
Rozumiesz? Tak działa historia.
Wydaje mi się, że chcesz mnie przekonać, że filmy są ważne.
-Zgadza się. -Po co?
Ludzie oddają za nie życie.
Kiedyś i ja to zrobię.
Zgoda.
Są ważne.
Dziękuję.
Teraz powiedz mi resztę grzechów.
-Chcesz, żebym poszła do pracy? -Niby po co?
Nie wiem. Chcę nam pomóc.
Mogę odwołać naszą świąteczną podróż.
Co cię dziś napadło?
Mogę żyć od filmu do filmu,
z myślą, że dobra passa kiedyś się skończy.
Nie pierwszy raz opłacasz kredyt kredytem.
Możemy mniej wydawać.
-Jeszcze dajemy sobie radę, prawda? -Tak.
Sama nie wiem.
Śmierć Irvinga...
Muszę chyba spojrzeć w moją kryształową kulę.
Proszę.
Dobra.
Wyprodukowanie Oświeć nas będzie kosztować 900 000 $.
Druk i reklama to kolejne 100 000 $.
Film da cztery miliony dolarów zysku w kraju
i około
sześćset, siedemset tysięcy za granicą.
Downing Street.
To czysty zysk, bo dwa lata temu umorzono nam za niego podatek.
A jeśli
dostaniemy 100 000 za dystrybucję w kraju
i za granicą, możemy liczyć
na około 3,2 miliona.
I wracamy do gry.
Jaka będzie pogoda w czwartek?
Słoneczna.
I to bardzo.
Nie rozumiesz tej sceny.
Ona chce się z nim przespać.
Cała scena sprowadza się do tego.
Ale ona to przeciąga.
Po prostu się boi.
Ludzie nie przeżywają trzech emocji jednocześnie.
Ja tak.
To dlaczego nie zjawia się na randce na stronie 72?
Wstydzi się samej siebie.
To, czego ludzie się wstydzą, jest zwykle ciekawe.
Film musi pokazać jej wnętrze.
Jak cierpi.
Poznając ją lepiej, będziemy przejmować się jej losem.
Boże. Mówisz jak Monroe.
Na szczęście już się w nim nie durzysz.
Liczy się tylko to, że pokochał ten film.
Widzę to w jego oczach.
Nie psujmy tego, dobrze?
Ma tutaj piękny dom.
Znał ją pan w Niemczech?
Nie za dobrze.
My ekspaci musimy trzymać się razem.
Proszę.
Mówiłeś o...
fikcyjnym świecie.
Tak, scenariusz dopiero powstaje, ale będzie świetny.
Idealny dla ciebie.
W naszej małej społeczności mówi się, że niemiecki konsul
krzywo na to patrzy.
Pan Gyssling.
Daje mi to satysfakcję.
Zrozum mnie, uciekłem przed nazistami.
Nie po to tu przyjechałem,
żeby znowu ich rozdrażniać.
Jeśli ich nie powstrzymamy, nie będzie dokąd uciekać.
-Marlene. -Panno Dietrich.
Pan Stahr.
Przyjechał pan podziwiać sztukę?
Tylko kawałek Wiednia.
Szkoda Irvinga.
Był taki młody.
Przyjaźniliście się?
Żałuję, że nie bardziej.
Niezły z ciebie spryciarz.
Jesteś w mieście trzy dni
i już mieszkasz z gwiazdą filmową.
Musisz sam być sprytny...
Twoja żona została w Niemczech.
Zamiast ciebie wybrała partię nazistowską.
Wyobraź sobie,
że idzie na film do kina w Monachium
i na ekranie widzi ogromny środkowy palec dla Hitlera.
Chcesz, żeby ktoś inny nakręcił ten film?
Wzywał mnie pan?
Wejdź, Miner.
Chcę dać ci szansę.
Słucham pana.
Gotów jesteś przyjąć, że jestem twoim panem i zbawcą?
Jak szkoła?
Zajęcia?
Radzę sobie.
Całe dnie rozdzielam bójki i sprzątam bałagan.
Zabawne, ja też.
Myślałem o tobie na pogrzebie Irvinga.
Zdałem sobie sprawę, że nie mam rodziny poza tobą.
Usiądź.
-Potrzebujesz pieniędzy? -Nie przyszłam po pieniądze.
Chodzi o Dexa.
Nie mogłam zdobyć się na odwagę.
UKRYTY CZŁOWIEK Scenariusz autorstwa Declana Davisa
Pracował nad tym sam.
Nie miał odwagi ci go pokazać.
Ale był z niego dumny.
Przeczytasz go?
Oczywiście.
Jego śmierć nie oznacza, że umowa przestała być wiążąca.
Cześć.
Jestem Rose.
Jestem z 208, z guzem mózgu.
Tak mam się do ciebie zwracać?
Jestem Kitty.
-Skąd jesteś? -Z Portland.
Spod mostu na Szóstej Ulicy.
Jesteś bezrobotna?
Przyjechałam tu,
żeby zostać artystką. Ale artystów tu w bród.
Więc...
Skąd wiesz, że masz guza mózgu?
Zemdlałam w kinie.
Oglądałam film braci Marx.
Mogę prosić o dodatkowy koc?
Dziękuję.
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
Znasz dobry dowcip?
Nie...
Ja chyba umieram.
To nieprawda.
A więc...
Do baru wchodzi dwóch...
Nie nakładaj za dużo. Jasne?
Nakładaj równomiernie.
To aby nie kradzież?
To reklama. Studia płacą za taką robotę.
Będzie jak Mincy Green.
Wszyscy tak mówią.
Kto?
Lana.
Gra główną rolę.
Teraz zostanie gwiazdą.
-Może za mało ćwiczyłam. -Dałaś z siebie wszystko.
Byłaś świetna.
Nakryj stół.
Posłuchaj,
wiele dzieci popełniło wiele błędów.
Ty grałaś idealnie.
To tylko szkolne przedstawienie.
To dlaczego ten producent dał wizytówkę Lanie, a nie mnie?
Bo byłaś w chórku.
Rozumiesz?
Obiad gotowy.
Muszę dostać główną rolę.
Wtedy to mnie będą oglądać.
Poczekałbyś na innych.
Potrafisz gotować?
Tak.
Gdy powiem o tobie matce, to będzie jej drugie pytanie.
Już zasypiasz?
Co jeszcze jej powiesz?
Że jestem szczęśliwy.
Ja też.
Zamknę drzwi i zarygluję okna.
A jeśli ktoś nam to odbierze?
Nie pozwolę na to.
Chciałeś kiedyś przestać?
Co przestać?
Pracować.
Niedawno pochowali 37-letniego złotego chłopca.
Nie chciałbyś oderwać się ze mną od pracy?
Shangri-La.
Louis Mayer.
Córka mówiła, że zajmuje się pan polityką.
Jak idzie?
-Cześć, L.B. -Witaj, Pat.
Jak ma się Margo? Jak twój dom?
Wszystko dobrze, dziękuję.
Co cię do nas sprowadza?
Pomagam wam znaleźć Minnę. Przyprowadziłem pół stajni.
Niech zagra ją twoja dziewczyna.
Jest Irlandką.
To nie jest dobry pomysł.
Sztuka wymaga poświeceń.
Prawda, Louis?
Widziałem też próbę Sally Sweet.
No i?
Shirley Temple nie musi się martwić o pozycję.
A scenariuszowi przydałoby się trochę życia.
Jest raczej wyświechtany, zgodzisz się?
A skoro już o tym mówimy, co sądzicie o kolorze?
Bomba. Dlaczego pytasz?
Irving miał ciekawy plan.
Chciał odebrać Goldwynowi Czarnoksiężnika i nakręcić go w kolorze.
Niegłupi pomysł, co?
-Świetny. -Raczej efekciarski.
Nie znalazłem nikogo, kto by go zastąpił.
Taki talent nie rośnie na drzewie.
Do zobaczenia, panowie.
Czego brakuje scenariuszowi z Sally?
Jest trochę oklepany.
Mogę znaleźć innego tekściarza...
Zajmij się tym, dobrze?
Zapomniałem, po co tu jestem.
To prawda, że chcesz zatrudnić Fritza Langa?
Tak, powinien kręcić Wroga.
To amerykańska historia. Dlaczego ma ją kręcić emigrant z Niemiec?
Bo to emigrant z Niemiec.
Nie jest on dla ciebie zbyt mroczny?
Uważam, że to wizjoner.
Co na to Louis?
Nie wiem.
Nie pytałem go.
Jestem zaskoczony.
To mój film.
I mój reżyser.
Jesteś subtelny jak młot, co?
Znajdź mi Minnę.
Kogo wybrałeś?
Dzisiaj widziałam, jak przyjmujecie 30 Minn.
Kto dostał rolę?
Nikt. Nie nadają się.
W końcu pojawi się ta odpowiednia.
Myślę, że nie trzeba daleko szukać.
-Zrobisz to? -Co?
Podłożysz głos dla Minny?
Ja?
Musisz mi pomóc.
Nikt inny nie pasuje do tej roli.
-Ale... -To tylko kilka kwestii.
Kilka kwestii...
Nie mam nic przeciwko.
Naprawdę.
Tylko...
Mówiłeś, że nikogo nie będę zastępować.
Nie zastępujesz.
Chcesz, żebym całowała cię
jak ona?
I dotykała jak ona?
Co?
-Mogę, jeśli chcesz. -Przepraszam. Nie powinienem pytać.
Myślisz czasem o niej?
Kiedy my...
Nie.
Ja myślę.
Córka mówiła, że jest pan politykiem.
Jest pan...
Co robisz?
Uczę się mówić, jak ona.
-Nie chcę, żebyś... -To nie tak.
Byłam wielbicielką Minny Davis,
zanim poznałam Monroe Stahra.
Kochałam ją.
Wszyscy ją kochaliśmy.
Jeśli ktoś ma ją zagrać,
to niech będzie to ktoś,
komu będzie na tym zależało.
Kocham cię.
Nie kochasz.
Jesteś mi wdzięczny.
To nie to samo.
Nieprawda.
To to samo.
Pomóc ci?
Musi być na to jakiś sposób.
Jest.
Blokują się.
Ojciec nie wymienił drzwi
od czasu pierwszych zdjęć.
Nie wiem, czy sobie poradzę.
Jak praca w drogówce?
Twój ojciec mnie awansował.
Jestem gońcem w biurze pana Stahra.
Masz go szpiegować.
Tata już taki jest.
Chcesz wiedzieć, jak działa studio?
Będę wdzięczny.
Mój ojciec jest szefem, ale to Monroe jest dla wszystkich wzorem.
To jedyna osoba w tym sztucznym mieście,
która jest niczym postać z naszych filmów.
Mój ojciec nie może tego znieść.
W innym studiu to on byłby na językach.
Dlatego nienawidzi Monroe.
I zarazem go kocha.
Potrzebuje go.
To taka gra.
Witaj, Celio.
Dzień dobry, panie Stahr. Tylko rozmawiamy.
Ojciec awansował Maxa na twojego nowego gońca.
Witaj na pokładzie, Max.
Każdy szpieg Pata jest mi bliski.
Rób swoje z godnością, to dasz radę.
Celia wszystkiego cię nauczy.
To scenariusz Aubreya?
Tak, i jak mówiłam, jest genialny.
Oddał wersję do produkcji.
Godny Oscara.
Musisz nauczyć się skromności.
Nie ma mnie dla nikogo.
Nawet dla pana Brady'ego?
Zgadza się.
A pana Mayera?
Przed chwilą to przesłał.
Chce wiedzieć, co pan o tym myśli.
CZARNOKSIĘŻNIK Z KRAINY OZ POUFNE
Nie przeczyta tego za jednym razem.
-Przeczyta. -Ciągle ktoś czegoś od niego chce.
Czasem czekam całe dnie.
Nie w tym przypadku. Nie zrobi mi tego.
Zazdroszczę ci tej pewności.
Nie byłem taki w twoim wieku.
To kwestia wiary w ludzi.
Ja w nich wierzę. Nawet jeśli czasami mnie to kosztuje.
Naprawdę?
Jest wspaniały.
I przerażający.
Ta scena z kapeluszem. Cudo.
A ta scena, w której wyznaje wszystko chłopakowi przy lunchu...
I bierze klucz Winchestera.
Świetna robota, Aubrey.
Celia, koniec z podrzędnymi zadaniami.
Od dziś jesteś producentem.
-Jutro zaczynam w rekwizytorni. -Nie.
Twoje miejsce jest tutaj. Aubrey, łap pióro.
Bierzmy się do pracy.
-To... -Rozumiem.
To jeszcze nie nadaje się na ekran.
Po pierwsze, ustalmy temat. Pośród nas jest wróg.
Gdzie nie spojrzeć, rządzi niegodziwość.
Znajomi obgadują się za plecami.
Pracownicy okradają kasę.
Sąsiadka ma romans.
A odźwierny wpuszcza jej kochanka.
Każdy ma być zepsuty do szpiku.
Jasne. Aubrey, zróbmy to.
Co napiszemy o Adele w pierwszej scenie?
Pokażemy ją w pracy,
gdy opowiada szefowi lub współpracownikowi
jakąś dziwną historię tłumaczącą jej spóźnienie,
w którą nikt nie wierzy.
Jej niedorzeczne historie to element jej uroku.
Więc kiedy dowiaduje się, że...
Mogę coś doradzić, szefie?
Słucham.
Jeśli nie chcesz, by Stahr odszedł do Mayera,
pozwól mu czasem wygrać.
Niedawno był dla ciebie jak syn.
Nie znosisz go.
Mojego dentysty też.
Ale doceniam jego pracę.
Nie wiem, jak mam dać mu wygrać,
żebym nie czuł się jak pokonany.
Naprawdę?
To miejsce robi wrażenie.
Kij golfowy na ścianie należał do Bobby'ego Jonesa.
To jego piątka.
Dał mi ją, gdy wygrał mistrzostwa.
Przypomina biuro Goebbelsa w Berlinie.
Inspirował mnie Mussolini.
Obaj byli tematem moich filmów.
A teraz chcesz pracować z moją córką.
-To interesujące. -Tatusiu, proszę.
Wróg pośród nas. Proszę.
Tytuł mi się podoba.
A mnie cały scenariusz.
Postacie, epizody.
Czuć w nich siłę.
Ma też emocjonujące sceny.
Trzyma w napięciu. Jak amerykańskie filmy.
Wcale nie jest mroczny.
Nie, ale dotkliwie kąsa.
Postać w nim jest dla mnie niczym
żeński nadczłowiek Nietzschego.
Jest odpowiedzią na nihilizm.
Dokładnie.
Do tego zmierzamy.
Chcemy dotrzeć z tym przesłaniem
do całego świata.
W pełni się z tobą zgadzam.
W takim razie...
Witamy w Brady-American.
Udane spotkanie.
Kiedyś chętnie panu przedstawię mojego prawdziwego ojca.
Był niepodobny do siebie.
Na wszystko się zgadzał.
Może to zasługa mojego uroku.
Teraz możemy coś omówić w cztery oczy.
Mam pewne wątpliwości co do scenariusza.
Nie wiedziałam o tym.
Nie chciałem o tym mówić przy pani ojcu,
ale czegoś w nim brak.
Słucham.
Brakuje w nim tego, czego Amerykanie nie znają:
pasji, seksualności, terroru.
Rozumiem.
Dlaczego gospodyni pomaga szpiegowi?
Powinna to robić, bo chce się z nim przespać.
Seks, niczym gwiazdy, wyznacza jej kierunek.
Rola dla Marleny Dietrich.
Gospodyni to rola drugoplanowa.
Dietrich gra tylko główne.
Zagra ją. Nie odmówi mi.
Zna ją pan?
Mieszkam w jej domu jako gość.
Chce pani ją poznać?
Jak się z tym czujesz?
To ekscytujące.
Trochę też się boję.
To nie są skrajne emocje.
Każdego lipca Amerykanie odpalają fajerwerki,
świętując swoją wolność.
Ale nic nie wiedzą o wolności.
Wolną czuję się w moim łóżku.
Czasem też na podłodze.
-Za mocna? -Nie.
Jest znakomita.
Żyję, oddycham, pieprzę się.
A ty?
Żyję i oddycham.
Naturalnie.
Chodź ze mną.
-Fritz Lang? -Ma pan coś przeciwko?
Jeszcze pan pyta?
Jest wrogiem Rzeszy i Żydem.
Podobno jest katolikiem.
Jego matka to Żydówka.
Niedługo nikt poza Myszką Miki nie będzie mógł kręcić filmów.
Rozmowa z panem to strata czasu.
Mówi się, że to Louis Mayer rządzi teraz studiem.
Opowiem panu coś.
Gdy miałem 14 powoziłem wózkiem.
Nadzorował mnie wielki, silny facet. Miał ze 30 lat.
Każdego dnia zabierał mi część pieniędzy.
W końcu kazał mi podbierać pieniądze z opłat za przejazd.
Znosiłem go,
ponieważ potrzebowałem tej pracy i...
był wyższy ode mnie.
Pewnego lata
urosłem jak nigdy.
Byłem teraz wyższy niż on.
I pewnego dnia, po pracy, pobiłem go ołowianą rurą.
Nie wiem do czego pan zmierza.
Znoszę pana z tego samego powodu,
z jakiego świat znosi Hitlera.
Obecnie to lepszy wybór
niż otwarta wojna.
Gdy to się zmieni,
a zmieni się,
proszę pamiętać, że jestem od pana wyższy
i mam pod ręką ołowianą rurę.
Tatusiu, wiem, czego brakuje filmowi.
Jakiemu filmowi?
Wrogowi pośród nas, oczywiście.
Jest zbyt pruderyjny, nawet purytański.
Brakuje w nim żądzy.
-Chwila. Dopiero wróciłaś? -Tak.
Co za noc.
-Z kim byłaś? -Z Fritzem.
To dla nas idealny reżyser.
Monroe się nie pomylił.
Monroe czasami się myli.
-Co chcesz przez to powiedzieć? -Że Fritz
to znany zboczeniec.
-Czy on... -Nie tknął mnie.
Gdzie mam się nauczyć życia?
W domu?
Dlaczego nie? Dobrze cię wychowaliśmy.
W Bennington też się dużo uczyłaś.
W Bennington są sami idioci.
Mamo,
pomóż. Wiesz, że mam rację.
Ojca masz tylko jednego,
a takich jak Lang jest w bród.
To nasz mężczyzna.
Nie rozumiecie.
Są jeszcze inne filmy.
Oto co usłyszysz.
Córka mówi, że zajmuje się pan polityką.
-Ty odpowiesz... -W pewnym sensie. Jeśli pan pozwoli...
Nie pozwolę.
Nie ufam politykom. Szczególnie tym bogatym.
-Jest pan bogaty? -Niestety, jestem.
-Jak bogaty? -Obawiam się, że bardzo bogaty.
Myśli pan, że oddam panu córkę?
Mam ich tylko pięć.
Na Boga, Bridget. On jest naprawdę taki cięty?
Tylko jak wytrzeźwieje.
To wszystko. Dziękuję.
Nie mówiłem?
Urodzona aktorka.
Broń Boże.
Dziękuję.
Za co?
Że byłaś sobą.
Do zobaczenia później.
-Żadna ze mnie modelka. -Muszę dobrze oddać oczy.
Jesteś taka piękna.
Nie masz nikogo, z kim mogłabym się skontaktować?
Ciotkę? Wuja?
Mówiłam ci. Mieszkają daleko.
To daleka rodzina.
Nie ruszaj się, proszę.
To głupstwa.
Tak lepiej.
Spójrz.
Prawie oddaje ciebie.
Potrafisz rysować.
Potrzebuję inspiracji.
Jest operacyjny?
Mają taką nadzieję.
Cieszę się, że jesteś.
Więc?
Ciekawa rzecz. Dlaczego strony, które oddał mi z rana,
są znacznie lepsze od tych, które dostałem pod wieczór?
To wszystko twoja praca?
Monroe, to nie tak...
Mogłam podrzucić mu pomysł.
Omówić scenę, w której utknął.
Widziałem pierwszą wersję tego tekstu.
To było rok temu.
Nie równała się obecnej wersji.
A on o tym wiedział.
Nie potrafił pisać o kobietach.
Za to ty potrafisz.
Uporządkowałaś też wątek poboczny.
Wstyd mi, że dotąd cię nie zauważyłem.
Masz wielki talent.
Rozumiesz? Potrafisz pisać.
To rzadki talent.
Spróbuj pisać na pełen etat.
Nie chcesz chyba uganiać się za czwartoklasistami.
Chciałam tylko, żeby na ekranie znów pojawiło się jego imię.
Uznanie to jedno.
Ale liczy się rodzina.
Jest film, w którym możesz pomóc.
To oczko w głowie Pata.
Proszę.
Nie dzwoni nigdzie w tajemnicy?
Nie.
A prywatne spotkania poza studiem?
Nie, proszę pana.
Masz mi w ogóle coś do powiedzenia?
Panie Brady,
Monroe nie robi nic innego, tylko dla pana zarabia.
Miner, jesteś moim najgorszym posłańcem.
Już czwarta, panie Brady.
Obchodzimy urodziny pana Stahra. Miałam panu przypomnieć.
Dziękuję, Birdy.
Poczekaj chwilę, proszę.
To wszystko, Miner.
Uważasz, że tekst Sally Sweet jest do niczego?
Nie wiem, panie Brady.
Jeszcze go nie czytałam.
Czarnoksiężnik jest dobry.
Pan Mayer przesłał go panu Stahrowi.
Są w nim manczkiny, Szmaragdowy Gród.
Musi go pan przeczytać.
Minęło już dwanaście miesięcy
Spełniły się nasze marzenia
Radość...
Przerwijcie.
Było lepiej.
Jeszcze czegoś brakuje.
Czego?
Radości.
Ten film jest o dobroci.
Dobroć ratuje jednego człowieka, a potem całą rodzinę,
dzielnicę, a może nawet świat.
Śpiewajcie jak dla własnych dzieci.
Lub rodzeństwa.
Lub wdowy za ścianą.
Spróbujmy teraz.
Minęło już dwanaście miesięcy
Spełniły się nasze marzenia
W naszych sercach jest teraz radość
Która płynie z nas
Kolędnicy śpiewają
Wiem też, moja droga
Ostatnie Święta to właśnie te
A te Święta
Są nimi
Dziękuję.
Dobrze nam idzie.
To dwudzieste ujęcie.
Robisz sztukę dla sztuki.
Ciągle nosisz ten zegarek.
Muszę wiedzieć, która jest godzina.
Daj go mojej córce,
żeby nie włóczyła się całą noc z tym zboczeńcem, z którym ją poznałeś.
Kiedy w końcu dasz mi spokój?
Wyjaśnijmy coś sobie. To wszystko należy do mnie.
Wy też należycie do mnie.
Kto je mój chleb, śpiewa, jak mu zagram.
O czym ty mówisz?
Nie będę więcej czekał, aż odejdziesz do Meyera.
Niespodzianka!
Wszystkiego najlepszego, Monroe.
Cieszę się, że nie śpiewacie „Sto lat”.
Nie znoszę tego.
I...
Jestem wdzięczny...
Przestańcie.
Bo fajny z niego kolega
Wszyscy tak uważają
Bo fajny z niego kolega
Zjeżdżaj.
Wiesz, co do mnie przemawia w Aniołach na alei?
Lojalność. Carter ma problemy, ale Bell trwa przy nim.
Nie zostawia go samego w trudnych chwilach.
Jest prawdziwym przyjacielem.
Ja też go tak odbieram.
Dobrze.
Znalazłeś nowego pisarza dla Sally Sweet?
A może byłeś zbyt zajęty Czarnoksiężnikiem z krainy Oz?
Zatrudniłem kogoś. Polubisz ją.
W takim razie...
Co to?
Otwórz.
Wszystkiego najlepszego.
Wiedziałem, że tak się stanie.
Moja ulubiona kelnerka gra w filmie.
-Nie możesz tu być. -To ciekawe.
Strażnik w bramie wpuści cię za kanapkę z szynką.
Słuchaj, ile ci płacą za podkładanie głosu?
To dobry zarobek?
Co tam pieniądze. Grasz w filmie.
Wskrzeszasz Minnę Davis.
Robi wrażenie.
Pewnie już nie pojawisz się w restauracji.
Szkoda.
Podają tam naprawdę dobrą zupę z żółwia.
Nie.
Nie wrócę tam.
Cieszę się, Kathleen. Twoje miejsce zawsze było na scenie.
Trzymaj się.
Wkrótce się spotkamy. Twoje miejsce zawsze było na scenie.