WEDŁUG POWIEŚCI F. SCOTTA FITZGERALDA
OSTATNI Z WIELKICH
Wróg pośród nas
Reż. Fritz lang
Nietzsche i nadczłowiek.
Mam przekazać panu Stahrowi jakieś uwagi?
Tak.
Przekaż, że jego reżyser to fiut.
Nie wiesz, co to znaczy...
Ależ wiem.
To wszystko?
Tak, dziękuję.
Pan Brady?
-Tak? -Martin Ringler.
Zarząd chcę, bym sprawdził księgi rachunkowe.
Dlaczego?
Będę z panem szczery. Uważają, że przez pana
studio ma długi.
Naprawdę?
Spłacił pan pożyczkę pana Mayera z odsetkami i przed terminem.
-Obciął pan pensje, a później... -Ile ważysz?
-Słucham? -Podaj mi liczbę.
-Sześćdziesiąt kilo. -Nie więcej.
Zjeżdżaj albo cię połamię.
Panie Brady, mam list od zarządu nakazujący panu
dostarczenie rewidentowi żądanych przez niego dokumentów i ksiąg.
-Rewident? -Tak, proszę pana.
Jestem rewidentem śledczym.
Przeglądam księgi i przekazuję zarządowi opinie.
Nie potrzebuję opinii.
Mam obecnie problemy z płynnością, więc mniej wydajemy.
Gdzie mogę urządzić swoje biurko?
Nie wpatruj się tak. Nie zniknie.
Kupiłem ci okulary.
Obsypię cię diamentami.
Może kupię też samochód.
Nie będziesz też niczego targać.
Odtąd to praca dla bagażowych.
Jestem już królową?
W Brady-American, tak.
-Kontrakt małżeński? -W pewnym sensie.
Umowa na siedem filmów. Pat tak chciał.
Siedem? Nie mogę uwierzyć.
Gdzie mam podpisać?
Przeczytaj ją.
Z prawnikiem.
-Nie mam prawnika. -Zajmę się tym.
Nie rozmawiajmy o tym więcej bez niego.
Jesteśmy teraz adwersarzami w negocjacjach.
Zgodnie z umową.
Nie mogę ci zaufać?
Powinienem cię wykorzystywać.
Dobrze, producencie.
Korzystaj więc.
Nadeszły Święta
Co za film.
Wspaniały.
Czarujący.
Leslie Reeves to doskonały wybór. Co cię do niego skłoniło?
Zapytaj Pata. To jego film.
-Naprawdę? -Jasne.
Nie byłem nawet przy montażu.
Cieszy nas, że go lubisz.
Ale nie ma szans, jak my.
Rokrocznie nominują te same trzy wytwórnie.
-Anioły potrzebują czempiona. -Jesteś przemiły.
Dzielne, małe studio.
Napiszę pochlebny artykuł o tym,
że to mój ulubiony film w tym roku,
doprowadzając do furii Louiego Mayera,
Jacka Warnera i Harry'ego Cohna.
A co dostanę w zamian?
Satysfakcję z zachwalania filmu, który na to zasługuje.
A może
historię strajku, który wasi pracownicy niedawno zorganizowali?
Nie. To nie był strajk.
Księgowy zgubił czeki z wypłatą. Zrobiło się zamieszanie,
ale szybko temu zaradziliśmy i wszyscy wrócili do pracy.
Wszyscy poza księgowym.
Nie, on też dalej pracuje.
Każdy ma prawo się pomylić.
W takim razie
nie zawieramy umowy.
A twoja narzeczona?
Nowa twarz z główną rolą w twoim nowym filmie? Kto to?
Opowiedz o jej dzieciństwie, rodzinie.
Sam jestem ciekaw.
Chcę o niej napisać. Potrzebuję też zdjęć.
Opiszę jej rodzinny dom w Irlandii,
gdzie dorastała, rodziców.
Moi czytelnicy to uwielbiają. Zwłaszcza...
-skromność. -To się sprzedaje.
Jej ojciec zmarł.
A matka?
Świetnie.
Wytwórnia zorganizuje mi to wszystko?
Co znaczy, że za to zapłaci.
Zatem Anioły będą miały dobrą prasę.
Nowa zasada.
Skończ z fałszywą skromnością.
„To film Pata”. Irytujące jak diabli.
-Chciałem docenić twój... -Widzisz skutek?
Koszt małego wybryku scenarzystów?
-Kompromitacja studia. -Nie był mały.
-To nie wybryk. -Wszędzie o tym gadają.
Dobrze. Zajmę się tym,
ale czy to nam pomoże zdobyć Oscara?
Będę miał dialogi?
Gdzie jest pan Lang?
Fritz, to mowa, o którą wczoraj prosiłeś.
Prosiłem cię o życie.
Dostałem słowa.
-Fritz, czy... -Nie przerywaj mi.
Może ten gniot jest dobry dla Monroe,
ale to nie materiał na kino.
Dlaczego nasz dyrektor artystyczny odjechał ze studia?
Powiem ci.
Zwolniłem go.
Próżnił się ze mną, co do wyglądu schodów.
„Poróżnił”.
Nie możesz go zwolnić. Ma umowę.
Nie mogę? Naprawdę?
W takim razie niech wraca.
A ja przed każdą sceną w filmie umieszczę małą planszę:
„Ten wstrętny, martwy plan filmowy
nie został zatwierdzony przez reżysera filmu”.
Tak to jest, gdy czyjaś córka jest moim producentem.
Powiedz, co mogę dla ciebie zrobić.
-Nie mogę... -Zrób coś dla mnie.
Czarną kawę. Bez cukru.
Jak idzie na planie?
Cześć.
-Lang jest taki, jak o nim mówią? -Tylko dużo gada.
-Mogę z nim pomówić. -Nie trzeba, radzę sobie.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
Tak.
Szukam dyrektora artystycznego.
Stary się nie nadawał.
Załatwione.
Jestem na górze.
-Mówiłeś, że to ważne. -Tak.
Mam coś dla ciebie.
Chcę ci to dać, zanim umrę.
-Moje przeprosiny. -Nie potrzebuję ich.
Nic od ciebie nie chcę.
Nie otworzysz?
-Uderzyłeś mnie. -Wiem.
Przepraszam. Nigdy więcej.
Byłem o was zazdrosny, mała.
Głupie, prawda?
Chyba...
miałem cichą nadzieję, że my...
Nie wiem.
Proszę.
Otwórz to.
Pamiętasz swój pierwszy tydzień?
Wskazałem na ten znak i powiedziałem: „Rób, co ci każę,
a pewnego dnia
będziesz miała Hollywood w garści”.
I tak się stało.
Siedem filmów.
Rozumiem, kochasz go.
Nie chcę, abyś mnie nienawidziła.
Powinniśmy się cieszyć.
Cieszyć.
-Punktualnie. -Potrzebuję jeszcze kilku tygodni.
Obrabowano nas.
-Przykre. Ale to nie mój... -Menel mnie pobił.
Zabrał wszystko.
A ja zostaję wystawiony. Świetnie.
Jestem gotów
ponieść wszelkie konsekwencje.
Za kogo ty mnie masz?
Jestem biznesmenem, nie bandytą.
Dam ci więcej czasu, za przysługę.
Mój szwagier to fan kina.
Wprowadzisz go do wytwórni?
Oprowadzisz, dasz mu zrobić kilka zdjęć?
Nie wiem.
-Zabraniają tego. -Trzydzieści minut.
I znika. I masz miesiąc na oddanie długu.
Oczywiście z odsetkami.
Czy bandyta dałby ci tak dobrą ofertę?
-Dobry wieczór, John. -Dziękuje za dodatkowy dzień.
Nie ma sprawy. Pracuj dalej.
Witaj, Fritz.
-Cześć, Hannah. -Aubrey.
Wpadłem, aby zobaczyć,
jak wykorzystujesz moje uwagi.
Świetnie. Zrozumiałem prawie połowę.
Później znaleźliśmy talię kart i się zapomnieliśmy.
W czym?
W grze. Mogę cię nauczyć.
Wymaga wielu sztuczek.
Jest bardzo bawarska.
Nazywa się Schapfkopf.
Dlaczego każde niemieckie słowo
brzmi jak nowe narzędzie tortur?
Pójdę już.
Dokończymy grę kiedy indziej.
Ja?
Chyba nie przyszedł omawiać notatek.
To było żenujące.
Jesteś piękna i mężczyźni będą z tobą flirtować.
Proszę cię, tylko nie z nim.
Jest samotny, rozumiem go.
To potwór. I mój szef.
Nie po to przyjechałam,
by mi mówiono, z kim mogę rozmawiać.
W wytwórni
roi się od emigrantów z Niemiec.
-Wybierz innego. -Jesteś śmieszny.
Może i tak, ale nie ustąpię.
-Proszę. -To była niewinna gra w karty.
On gra w inną grę.
To plany filmowe.
Teraz to New York Street, a kiedyś to było Hooverville.
Wszędzie domy.
Trzeba się mieć na baczności.
O rany.
W Missouri nie ma takich dziewczyn.
Znasz Margo Taft?
Kręci film na szóstce.
Może zobaczymy, jak idzie z planu do przyczepy.
Chętnie.
Gdzie jest ubikacja?
Tam.
Jeśli ktoś zapyta, co tu robisz,
mów, że jesteś dostawcą i zabłądziłeś, jasne?
Dostawcą.
Zabłądziłem.
Jasne.
Gdzie byłeś? Wszędzie cię szukam.
Pan Brady cię wzywa.
Ja... O co chodzi?
Co za różnica? Chce cię widzieć.
Teraz.
Dobrze, już idę.
Musiałem doręczyć wiadomość
dla pana Stahra...
Przyjdę, gdy to załatwię, dobrze?
Nie zapomnij.
-Co to? -To dla Kitty.
Jutro wychodzi ze szpitala.
Będzie tu mieszkać?
W salonie?
Chcę być blisko, jeśli będzie z nią źle.
Gdy będzie z nią źle, powinna być w szpitalu.
Chcieli ją oddać do przytułku.
Bo jest chora, prawda?
Chcę się nią zająć.
Potrzebna jej opieka.
Ale w salonie rozwiązuję krzyżówki.
Co tam. Mogę to robić na kiblu.
Dziękuję, kochanie.
Jesteś wielki.
Trzy, cztery...
Jestem coraz bliżej.
Co?
Przykro mi.
Wątpię.
-Nie. -Wracasz na start.
Byłbyś świetnym aktorem.
-Ja? -Tak.
Na planie się ciebie boją.
Tu jesteś jak owieczka.
Któraś z postaci to poza.
-Nie można być złożonym? -Można.
Czasem ja też się boję.
Czego?
Filmu.
Sukcesu.
Że coś nas rozdzieli.
To wykluczone.
Zaparzę herbaty.
Chcesz filiżankę?
Nie, dziękuję.
Chcę hamburgera.
Byłbym zapomniał.
Hedda Hopper chce napisać artykuł o tobie i twojej mamie.
Leci z zespołem do Irlandii,
by sfotografować twój dom.
-Chyba się nie zgodziłeś? -To świetny pomysł.
Nie.
Nie. Odwołaj to.
-Dlaczego? -Nie chcę tego.
To moja rodzina.
Nie są na pokaz dla wścibskich fanów kina.
Wszystkie gwiazdy muszą przez to przejść.
To twoja praca.
-To ci pomoże. -Nie.
Nie, zaszkodzi. Nie chcesz tego zobaczyć.
Czego?
Nie wiem. Od czego zacząć?
Pijanej matki? Kuzynów-bandziorów?
Wujka w więzieniu?
Nie rozmawiam z nimi.
Między innymi dlatego uciekłam.
Proszę, nie zmuszaj mnie.
-Błagam cię. -Dobrze.
Odwołam to.
Dziękuję.
Mogłaś mi o tym powiedzieć.
Musimy sobie wszystko mówić.
Nie wiem, czemu milczałam...
Chyba się wstydziłam.
Napiję się teraz herbaty.
Dobrze.
-Masz dziś wolne? -Mam.
Chcę ją zabrać do domu.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Podobno wczoraj wyszła.
Jak to wyszła?
Zabrała rzeczy i wyszła.
Jak mogli na to pozwolić?
Nie wiem.
Sprawdzę jej kartę.
Jeśli potrzebuje pan innych dokumentów, zapraszam.
Co nie trafia na moje biurko,
trafia na stertę.
Pana praca jest fascynująca.
-Większość uważa inaczej. -To obłęd.
Jest pan jak król Salomon.
-Tak? -Waży pan każdy wydatek,
każdy dolar,
i decyduje pan...
kto zostaje, kto odchodzi.
Nie decyduję. Tylko doradzam.
Też coś panu doradzę.
Tak?
Przykro to mówić,
ale nie wszyscy tu przykładają się do pracy.
Poproszę jeszcze jedną filiżankę.
Porozmawiamy.
Tutaj
-Dziękuję. -Świetna robota, Monroe.
Co my tu robimy?
Jesteście najważniejszymi reżyserami w mieście.
I wiecie,
że branży szkodzi to, że rokrocznie
te same trzy firmy zgarniają Oscary.
Publiczność uwielbia ten film,
ale nie ma on szans z produkcjami od Metro, Columbia czy Warners.
Działamy w innej skali.
Wyobraźcie sobie, że mamy szansę.
Że filmy są oceniane sprawiedliwie.
Wszyscy na tym zyskamy, prawda?
-Ty też. -To prawda.
Nie zaprzeczam.
Pewnego dnia możesz odejść z Columbia, Frank.
Do swojej wytwórni.
Gdy to nastąpi,
zechcesz, by twoje filmy i Meyera były oceniane sprawiedliwie.
Jest nas tylko pięciu.
Ale znacie każdego członka Akademii.
Zadzwońcie do nich.
Niech nas wspierają
dla równowagi w branży.
Dla tego filmu.
Niech to, jesteś dobry.
Gdybym był dobry, już byście tu pracowali.
Pomożecie nam?
Proszę.
Nadeszły Święta
Dziękuję, panowie.
Jesteście najważniejszymi reżyserami w mieście.
Hedda Hopper pisze,
że w tym roku jej ulubiony film to Anthony Adverse.
Ani słowa o Aniołach.
Objeżdżam ją za złamanie umowy,
a ona na to, że odwołałeś zdjęcia w Irlandii.
To prawda. Odwołałem.
Dlaczego, do diabła?
Skrzywdziłbym ją.
Skrzywdziłeś mnie. Tak lepiej?
Kocham ją.
W porządku.
Ale ona należy do mnie.
Przez siedem filmów.
I ma robić, co każę.
Panie Stahr, panna Moore w sprawie umowy.
Dziękuję. Niech wejdzie.
Hedda Hopper to nie jedyny liczący się krytyk w tym mieście.
Mówiliśmy o tobie.
Słyszałam.
Panie Brady, cieszę się i zarazem obawiam.
To dobrze. Będzie nam się układać.
Uwiecznijmy tę chwilę.
Jasne.
Dziękuję, Mary.
Pozwól.
Proszę.
Gotowe.
Moje zobowiązanie wobec Brady-American.
Doskonale.
Cenię obietnice.
W tę stronę.
Uśmiech.
Oświetlenie jest źle rozplanowane.
Całkowicie.
Nie kręcimy komedii romantycznej.
Chciał pan świateł i cieni.
Chciałem przerażenia.
Fritz, lunch.
Pracujemy dalej.
Ja decyduję, kiedy jemy.
Dziękuję wszystkim. Przerwa na lunch.
Wróćcie za godzinę.
Co robisz, do cholery?
Na moim planie rządzę ja.
To mój plan, nie twój.
Tak uważasz?
Złościsz się na mnie, tak?
Za mój mały występek przeciw tobie.
Mówisz o tym?
To było sto lat temu.
Prawie nie pamiętam.
Mogę cię prosić?
-Słucham? -Musisz coś zobaczyć.
Chciałaś mi pokazać szalet?
Dorastałam w tej wytwórni.
Widziałam tu różne rzeczy.
Wiesz, co się działo za tymi drzwiami?
Wyobrażam sobie.
Fred Astaire
wchodził tam przed każdą sceną taneczną.
Wymiotował.
-Urzekające. -To prawda.
Na swój sposób.
Był przerażony, że nie da rady.
Tak jak ty teraz.
Z tą różnicą, że ty wymiotujesz na innych,
a to nie jest w porządku.
Wychodził z tej łazienki na scenę
i tańczył, jak nikt wcześniej ani później nie tańczył.
I ty też wyreżyserujesz
najlepszy film w dziejach tej wytwórni.
Nie ze strachu, a dzięki niemu.
Czy barierą jest dla ciebie język?
Nie chciałabym reżyserować filmu po niemiecku.
-Ale Fritz... -Czterdzieści dni.
Na wyreżyserowanie filmu dał mi 40 dni.
W Niemczech miałbym na to 80 dni.
-Jak mam to zrobić? -Zrobisz.
Na pewno.
Zrobimy to razem.
Jesteś dzieckiem.
Może i jestem,
ale to nie ja krzyczę i tupię przed ekipą.
Szukałem cię.
Tak?
Znasz tego człowieka?
Ukradł nam ciężarówkę.
-Nie znam. -Twierdzi inaczej.
Ponoć wpuściłeś go do studia.
Proszę pana.
-Proszę mi wierzyć. Ja... -Nie myślałeś?
O pracy, którą dał ci pan Brady?
Ani o swoim rodzeństwie
i gdzie trafią, gdy ty będziesz w jakiejś małej celi?
-Proszę. Nie wiedziałem... -Wpuściłeś obcego do wytwórni.
Prawda?
-Tak... -Wystarczy.
Nikomu nic nie powiem.
Dostaniesz ode mnie prawdziwą robotę.
To znaczy?
Nie jesteś już gońcem.
Mary? O co chodzi?
Pan Brady rozmawia z Akademią. Chodzi o nominacje.
Ogłoszą je dopiero o czwartej.
Dzwoni sam pan Capra.
Tak, dziękuję.
Capra?
Tak.
Anioły mają sześć nominacji.
W tym za najlepszy film.
Minna też, za rolę w Downing Street.
O Boże.
Do kogo najpierw mam zadzwonić i nawrzucać?
Do Mayera czy Hopper?
To ogromny sukces.
Gdy nie będę taki zły na ciebie,
oblejemy to drinkiem.
-Razem się wznosimy i upadamy. -A ty swoje.
Fałszywa skromność. Przestań być sobą.
Ty mnie ukształtowałeś.
Pamiętam. Wspomnę o tym w mowie pogrzebowej.
Wyrwałeś mnie cyrkowi.
Daj mi chwilę.
Widzę cię w paszczy lwa.
Czekam na tego drinka.
Cały świat dzwoni z gratulacjami, panie Stahr.
-Przełącz ich. -Dobrze.
Myślałam...
o tym,
gdy zaczęłam tu pracować.
Siedem lat temu.
Usiedliśmy, a pan mówił, co chce zrobić z wytwórnią.
Jakie filmy chce produkować,
co ludzie będą o nich mówić.
Spełniło się.
Wszystko, co pan zaplanował.
Nie wszystko.
Jeszcze nie.
Panie Stahr.
W tej branży jest tyle złych dni,
że dobre należy świętować.
Udało się panu.
Dziękuję, Mary.
To po niemiecku: „Nie pociąga mnie zazdrość”?
Nie, to znaczy: „Przepraszam”.
Nie powinnam do tego dopuścić.
Dobranoc.
A ty?
Gdzie moje „przepraszam”?
Nie jestem z tych, co przepraszają.
Teraz muszę znaleźć, jak jest „dupek” po niemiecku.
Sprawdziłem to.
Fred Astaire nie grał w tej wytwórni.
Mówi Celia.
Zaraz będę, tatusiu.
Chcę wam wszystkim podziękować
za lojalność, ciężką pracę i...
wyrozumiałość.
Tydzień temu
Hedda Hopper mówiła o nas: „Małe, dzielne studio”.
Małe, zgadza się.
Ale i dzielne.
Za Monroe, mistrza drugiego ujęcia.
Dzięki Bogu.
Mogę pana prosić?
To nie może poczekać, Ringler?
Niestety nie.
Zarząd czeka na mój raport.
Jakie to uczucie być nominowanym?
Za coś, czego nie napisałem? Wspaniałe.
Nie przesadzaj. Jest tam wiele twoich fragmentów.
Scenariusze do filmów Monroe pisze wielu autorów.
Boże. Ja też mam się bać o swoją pracę?
Praca z kimś mądrzejszym od scenarzystów to mordęga.
Monroe nie uważa się za mądrzejszego od nas.
Myśli, że nasze mózgi są jego
i tylko on wie, jak je wykorzystać.
Bez was mnie nie ma. Wiem o tym.
Może rozpocznie rewolucję.
Ned. George Boxley.
Felicity?
Nie sądzisz, że to zbyt drastyczne?
Raczej wielkoduszne.
Mam zwolnić 300 ludzi i sprzedać część wytwórni?
Nieruchomości w mieście są teraz w cenie.
Mówisz o terenie, na którym kręcę filmy.
To majątek firmy, która ma długi.
Będzie pan nagrywał w studiu.
Niektórzy z tej listy świętują teraz w sąsiednim pokoju.
Tydzień temu obciął im pan pensje.
Zwolnienie to co innego.
Zostaw listę i wynoś się z mojego biura.
Byłbym zapomniał.
Mam coś dla ciebie.
To ja powinnam ci coś dać.
Otwórz.
Jaki piękny!
Gdy poczujesz, że coś cię przerasta,
boisz się czegoś, wtedy...
A ja się zjawię.
Pójdę do domu i przyłożę mężowi w nos.
Dziękuję, Felicity. Pij.
Dalej chcesz, żebym zmieniła branżę, tatusiu?
-Tatusiu? -Bardziej niż kiedykolwiek.
Salon wygląda znowu jak salon.
Tak, wszystko po staremu.
Dziękuję. Dobrze, że to przemyślałaś.
Pomyślałam o twoich wyrzeczeniach,
tych krzyżówkach, i nie mogłam ci tego zrobić.
Mam ważne nowiny.
Opuściła szpital.
Po prostu wyszła.
Jest dorosła. Ma prawo.
Opowiem ci o moim dniu.
Był udany.
Boże, nawet mnie nie widzisz.
Prawda?
Widzę, że niczego ci nie brak,
ale tobie wciąż mało.
Tobie by wystarczyło?
Nie. Ale jestem mężczyzną.
Może cię to nie interesuje, ale dostałem siedem nominacji do Oscara.
Muszę zwolnić 300 ludzi i sprzedać plener.
Gratuluję.
I współczuję.
Życzę ci samych pochwał i żadnych wyrzutów.
To wszystko?
Chcesz więcej?
Jesteś mężczyzną.
-Gratuluję, Monroe. -Dzięki, Tom.
Będziesz świętował z narzeczoną?
Nie twoja sprawa.
Mylisz się.
Teraz należy do wytwórni. Muszę się o nią troszczyć.
Na przykład gdy ma siniaka na twarzy,
którego nie nabiła spadająca walizka.
Muszę sprawdzać takie rzeczy.
Zabawne.
Myślałem przez chwilę, że ją uderzyłeś.
Ale kazałem ją śledzić.
Jak się okazało, słusznie. Wiesz dlaczego?
Przejdź do rzeczy.
Widuje się z Rupertem Vajną.
W jego domu.
Widział ich mój pracownik.
Pomylił się.
Ona nie zna Vajny.
Niestety zna.
KATHLEEN MOORE 2800 $
Nie rozumiem.
Chciałam być hojna.
To za dużo.
Moja prowizja z twojej pierwszej pensji?
To cała moja pensja.
Poprosiłam o zaliczkę.
Żegnam się z tobą.
Za kolejny miesiąc i następne sześć
też ci zapłacę.
Ale już więcej się nie zobaczymy.
Rozumiesz?
Żegnasz się?
Przykro mi.
Kocham go.
Nie mogę dalej kłamać.
Nie miałaś nic.
Dałem ci wszystko.
Wiem.
Weź pieniądze.
Nie chodzi o pieniądze!
Nic do mnie nie czujesz?
Ależ czuję.
Oszukiwałaś mnie, tak jak oszukujesz jego?
-Nie. -Byłem dla ciebie użyteczny,
-a potem: „Bywaj, naiwniaku”. -Proszę.
-Zrozum mnie. -To nie tak.
Wysłuchaj mnie!
-Dlaczego nie słuchasz? -Zostaw mnie.
Dokąd idziesz?
Czego się boisz, mała?
Nigdy bym cię nie puścił.
Może powinienem.
-Co tu robisz? -Zaatakował mnie.
Wszystko ci wyjaśnię.
Wiesz, że cię kocham?
-Wiesz o tym? -Tak.
Dziewczyna wysiada z autobusu.
Chce być aktorką.
Spotyka faceta, managera.
Mówi, że pracował dla Minny Davis.
-Dlaczego mówisz w ten sposób? -Ma pomysł.
Mówi, że jeśli potrafi mówić z irlandzkim akcentem,
znajdzie jej pracę przy Brady-American Studios i...
usłyszy ją właściciel wytwórni.
I da jej rolę.
-Dziewczyna przeżyje. -Nic nie mów.
-To kiepski plan. -Dość!
Zakochałam się w tobie.
-Wszystko to było kłamstwem. -Nie, tylko akcent.
Przyszłam pożegnać się z nim.
-Przepraszam. -Nie przepraszaj.
Dziękuję za szczerość.
-Do zobaczenia na planie. -Nie odchodź!
Niby dlaczego?
Kocham cię.
Niech idzie.
-Widzisz, jest moja. -Dobrze.
Pasujecie do siebie.
-Nie. Chcę ciebie, nie jego. -Zabrałeś mi Minnę.
Jej mi nie zabierzesz.
Gratuluję.
Niezły numer.
-Nie. -Nic trudnego.
Nauczyłem ją akcentu. Wiedziałem, że odwalisz resztę roboty.
Mówiłem, że cię nie kocha, mała.
-Nie potrafi. -Nie.
Zbliżył się nieco do Minny i ją zabił.
Ty sukinsynu.
Monroe, on oszalał.
Nie.
Skąd właściwie jesteś?
Winsconsin.
Muszę zadzwonić.
Nic tu nie zaszło.
Was tutaj nie było.
Idźcie. Zajmę się tym.
Nikt nie może wiedzieć.
Nikt.
Mówiłem już, nic się nie stało.
Nie będzie po nim śladu.
Idźcie już.
Oddzielnie.
Idź. lnie.