-Cześć. -Cześć.
Nie jesteś z branży muzycznej, prawda?
Nie. Po czym poznałeś?
Bo widać, że szczerze lubisz muzykę.
Jestem agentką nieruchomości.
Bez ruchomości?
Nieruchomości.
-Agentka? -Agentka.
-Tajna? -Zabawny jesteś.
Jesteś na misji? Na tajnej misji?
O Boże.
Ale jazda.
Możemy ustawić sprzedaż szeptaną.
Co to znaczy?
To prywatna sprzedaż, za zaproszeniem. To podkręca nabywców.
To mi się podoba.
Lubię podkręcać.
Jeśli dom twojego ojca
jest ulokowany pośród wzgórz w Palisades,
-to może być warty fortunę. -Tak.
-Dziesięć milionów. -Wzgórza jak się patrzy.
-Piętnaście. -Tak.
-Ale stromo. -Wspinaj się dalej.
TRANSRODZIC
Koniec sekretów.
Tak, koniec z tym.
-Tutaj. -Tak.
Tego lata.
Nasze nowe życie.
Tylko ty i ja. Wiesz?
Tak.
-Przyjemnie? -Bardzo.
Co jeśli
nasz żar przygaśnie, bo prawda się wydała?
Bo powiedziałam o nas Barb?
Błagam, nie wymawiaj jej imienia,
gdy mnie posuwasz.
Myślę tylko o tobie.
-Jesteś moja. -Dawaj fiuta.
Dawaj go!
Już go biorę. Tego właśnie chcesz?
-Tego chcę. -Tak?
Co się dzieje?
Przyczepił się kłaczek z dywanu.
Dobra. Już.
-Szlag. -Co jest? Kurwa.
-To Barb. -Nie odbieraj.
O Boże.
Muszę, skarbie.
To kredo współrodzica. Muszę odebrać.
Kurwa.
Hej, Barb. Moment.
Co z Biancą?
-Co za Bianca? -Kurwa.
Przepadł.
Kiedy wyszedł?
-Dwie godziny temu. -Mamo!
Wczoraj grecki jogurt, dziś odżywka dla seniorów.
Boże, co się z nami dzieje?
-Może pójdziemy go poszukać? -Tak,
chyba powinnyśmy, bo przychodzi dziś do nas rabin.
Jeśli w synagodze dowiedzą się, że Ed przepadł,
to wszyscy będą mnie obgadywać.
"Ta, która zgubiła męża".
Musisz sama się tym zająć,
bo mam wizytę u lekarza.
-Dobrze. -Nie odwołam,
bo czekałam na nią aż trzy miesiące.
Pogadaj ze strażnikiem przy bramie.
Zawsze znajduje Eda i go przyprowadza.
Czyli to nie pierwszy raz?
Zamknij lodówkę.
O Boże.
Są jakieś skutki uboczne?
Zmienia ci się nastrój?
Już nie.
Pomożesz mi? Chodź.
-Żartujesz? -Dasz radę.
-Trzymaj. -Nie jestem zbyt...
Poradzisz sobie.
-Dobrze. -Weź to.
-Tu masz wacik. -Dobrze.
I zrobisz tak.
-Rozumiem. -Tutaj, w mięsień.
Przygotuj się. Raz, dwa...
Trzy.
-Dobrze? -Świetnie.
Dziękuję.
Brawo.
Bierzesz też tabletkę?
Już nie. Kiedyś brałam to.
Premarin.
-Premarin. Pokaż. -Łap.
-Mogę spróbować? -Nic ci nie będzie.
To estrogen, nie heroina.
Wszystko w porządku?
Piersi mi rosną.
Quinn była w ciąży, gdy się zakochałyśmy,
więc traktuję Biancę jak własną córkę.
Byłaś z Quinn, zanim poznałaś Barb...
No tak... Jedna wielka rodzina.
Więc jeśli ze sobą zerwiemy,
Bianca będzie wydzwaniać do mnie?
Nigdy ze sobą nie zerwiemy.
Nie wciągniesz mnie do swojej lesbijskiej siatki.
Przestań. Bianca!
-Cześć, mamo. -Skarbie.
-Cześć. -Cześć.
Wejdź. To jest Sarah.
-Bianca. -Sarah.
-Witaj. -Witaj.
Miło cię poznać.
Jesteś bardzo ładna.
-To prawda. -Gdzie jest basen?
Na wprost.
-Cudowna. -Mówiłam.
Przepraszam. Mogę prosić o pomoc?
Jasne.
To pani rozjuszyła gęsi.
Nieumyślnie. Tak, to ja.
Mąż mojej mamy, Ed, gdzieś się zagubił.
Ma siwe włosy i nosi luźne spodnie.
Wiecznie się gubi.
Gdzie można go znaleźć?
Ma kilka ulubionych miejsc.
Zrobimy tak,
dam pani przepustkę i pokażę, gdzie zwykle przebywa.
Rany, to koszmar dla kogoś z afazją.
Wszystkie domy wyglądają identycznie.
Pewnie jest skołowany.
Powiem szczerze. Pierwszy raz się to zdarza.
Mówił pan, że często.
Owszem, ale zwykle jest przy automatach
lub na ławce nad jeziorem.
Nie widziałem go też przy kaczkach.
Uwielbia je.
To mój kompan Tiffany.
Odebrałam komunikat.
Wspomniany delikwent widziany był
w spożywczaku przy automatach z napojami.
Przygotowywał tak zwane "samobójstwo".
Samobójstwo?
Tak, to tylko...
To mieszanka różnych napoi.
Czyli cola, sprite, oranżada,
dietetyczna z wanilią,
Mr. Pibb, jeśli akurat jest...
Gdzie jest ten spożywczak?
Przy przystani.
Czyli nad wodą.
To na pewno był Ed? Ed Paskowitz?
Obawiam się, że tak.
-W porządku. -Dobrze.
Jedziemy. Dzięki, Tiffany.
-W porządku. Powodzenia. -Zuch.
Powiedziała, żebym się wyniosła, jeśli mi się nie podoba.
No to się wyniosłam.
Wiem, że winisz scjentologię,
ale obie wiemy,
że Quinn zawsze lubiła
postawić na swoim.
O rany. Wiesz, co mi przyszło do głowy?
-Co? -Może być naszą dziewczyną na lato.
Dziewczyną na lato?
To taka...
fajniejsza wersja niani.
Taka od wypraw do kina i tym podobne.
Mieliśmy taką nianię.
Ritę.
-Lubisz dzieci? -Tak,
o ile mnie ukradkiem nie osądzają.
Byłoby super.
Dzieci nie musiałby jechać na obóz.
Zapisałaś je już?
Wypisałam czek.
Możliwe, że jeszcze nie wysłałam.
Super.
Idealny układ.
Idealny.
Tu jest dodatkowy plac zabaw.
A za tym płotem mamy
-dziki zagajnik. -Cudownie.
-Niesamowita okolica.
Hej, dzieciaki. Co słychać?
-Cześć, wujku Joshie. -Cześć, wujku Joshie.
-Cześć. -Cześć.
Kim ty jesteś?
Dziewczyną na lato.
Dziewczyną na lato?
Tak, jestem tu przejściowo.
Na tydzień. Na lato.
Mieszkasz tu?
Tak. Jestem byłą pasierbicą Tammy.
A kim ty jesteś?
Josh. To mój dom.
Mieszkałem tu.
Gdy dorastałem. A to Kristin.
-Z Sotheby's. -Cześć, Kristin z Sotheby's.
-Czyli Sarah to twoja siostra. -Tak.
Być może zostaniesz moim wujkiem.
Fajnie by było, nie sądzisz?
Muszę się nad tym zastanowić.
Cześć, wujek.
-Pokażesz mi dom? -Jasne.
Pogadamy później.
Namaste.
Hej, dziewczyno, hej.
Nie słyszę. Namaste.
-Hej, dziewczyno, hej. -Dobrze.
Przejdźcie do pozycji deski.
Dobrze, pozycja deski.
Tak jest.
Zaczynamy zabawę.
Tylko bez żadnych urazów.
Przepraszam, wzięłam rano leki
i trochę kręci mi się w głowie.
Żaden problem. Proszę się pochylić.
Na razie zostaniemy w pozycji dziecka.
Głowa w dół, pupa w górę.
Dobrze.
Proszę ćwiczyć w domu
i wzmacniać mięśnie posturalne.
To podstawa.
Od kiedy biorę Premarin,
moje ciało zachowuje się inaczej.
Magiczna pigułka.
Zażyła pierwszą ze dwie godziny temu.
Doświadczasz efektu placebo.
-Co to? -Proszę.
"Transi mają talent". Znowu?
No cóż,
w zeszłym roku dochód z imprezy był tak zawrotny,
że stać nas było na ekspres do kawy.
Co to za impreza? Brzmi zachęcająco.
Jeśli masz talent, pora się nim pochwalić.
-Talent w szerokim pojęciu tego słowa. -Może jakiś mam.
Nigdy nie wiadomo.
Przepiękny.
-Zachwycający. -Tak.
Wymaga modernizacji, ale to świetny dom.
Modernizacji? O czym ty mówisz?
To projekt firmy Buff and Hensman.
Jasne, Josh. Może mnie uświadomisz,
-skoro tak... -Jest projektantką.
Pracowała nad domami wartymi miliony
w Orlando i Vegas.
Co ty nie powiesz?
Zwolennikom oryginalnego stylu pała staje,
wybacz, Kristin,
na myśl o domu w tym stanie.
Jeśli chodzi o wycenę, on ma rację.
-Dziękuję. -Czyżby?
-Jestem z Sotheby's. -Wiesz co?
Może zaprowadź Kristin
do kuchni i pokaż jej te...
-Jasne, chodźmy. -Hej, Tam?
Obiecaj, że zanim coś tu tkniesz,
skonsultujesz się ze mną.
Spoko, braciszku. Obiecuję.
Graba?
Nie jestem twoim braciszkiem.
Nie mów do mnie Tam.
Pozwolisz jej zrujnować ten dom?
Ma ciekawe pomysły. Myślisz, że ściągniesz tu
agentkę nieruchomości
i sprzedasz dom, w którym mieszkamy?
-Zostajemy tu na lato. -Tak się składa,
że jest agentką nieruchomości. To moja dziewczyna.
Wybacz. Nie chciałam cię urazić.
Znalazłeś sobie agentkę z największą parą cycków
w całym Los Angeles. Co za przypadek.
Jeśli chcesz wiedzieć, są prawdziwe.
Dostałeś te SMS-y od Ali?
Tak, jeszcze ich nie przeczytałem.
Czekaj.
-Nie mamy Eda? -Tak.
Całkiem długo cieszył się życiem, prawda?
Przeczytaj resztę, palancie.
Zaginął.
Pyta, czy pomożemy jej go szukać.
Rozumiem.
-Wtopa. -Masz jakieś plany?
Tak. W końcu jestem dorosły.
Idziemy.
Nigdzie nie...
Nie pójdę sama na nawiedzoną przystań.
Idziesz ze mną.
O której dokładnie wyszedł z domu?
Nie mogę nic wyciągnąć z mamy.
Wiem tyle, co powiedzieli mi strażnicy.
Pamiętacie, jak uciekła nam kotka?
-Pepper? -Tak.
Ja pierdolę. To był koszmar.
Okazało się, że przeprowadziła się do Weissburgów.
Może Ed też się przeprowadził.
Mama byłaby szczęśliwa.
Też chciałam mieszkać z Weissburgami
i nadal bym chciała.
Wszystko w porządku?
Nie.
Ed przepadł, nie może mówić, nie wie, gdzie jest,
i nikt się tym nie przejmuje. Sprawdźcie na górze.
Coś jej dolega? Co jej odbiło?
-Chryste. -Typowa Ali.
Do dupy, że dorastaliśmy w Kalifornii,
a ani razu nie zabrali nas na łódkę.
Wszystkiego się bali.
Czy Żydzi mają więcej lęków niż przeciętna osoba,
czy po prostu zauważam to, bo znam więcej Żydów?
Co wy tam, kurwa, wyprawiacie?
Sprawdzamy,
czy Ed nie ukrywa się na którejś z tych łodzi.
Nie. Na tej go nie ma.
Widzę Warehouse?
Tak.
Krwawa Mary?
Kocham cię. Als!
-Co? -Als!
Chcesz Krwawą Mary?
Socjopaci z was.
-Wiecie o tym? -No weź.
Witam. Raquel Fein.
No proszę, kobieta rabin.
-Zapraszam! -Dziękuję.
Jesteś zbyt ładna jak na rabina.
Dziękuję.
Słyszałam, że Ed choruje.
Pomyślałam, że wpadnę. Jak się ma?
Napij się vitaminwater.
Mieli ofertę w supermarkecie.
-Nie, dziękuję. -Na pewno?
To ponoć zdrowy napój z bąbelkami.
-Pozwolisz, że sama się napiję? -Oczywiście.
Nie mnie odmawiać wiernej witamin.
Bez względu na smak.
-Warto było? -Pycha.
To dobrze.
-Zatem... -Raquel?
-Tak? -Jesteś zamężna?
Na razie związana jestem tylko z pracą.
Słuszny wybór,
choć napomknę, że mój Joshie jest wolny.
Moglibyście się umówić. Jest bardzo przystojny.
Ile masz lat?
Przydałaby się Edowi moja wizyta?
Mogłabym mu poczytać?
-To żydowskie książki? -Tak.
Wyszły spod prasy 2500 lat temu.
Nie spodobałyby mu się.
Woli Deana Koontza.
Masz jakieś jego książki?
-Może być? -Doskonale. Dziękuję.
Możemy od razu zamówić Krwawe Mary?
Jasne.
Gdzie ona jest, do cholery?
Zamówię pieczonego ziemniaka.
Nigdy nie widziałam bardziej przygnębiającego miejsca.
Usiądź i zamów coś.
Nie chcę.
Co wy wyprawiacie?
Napełnimy żołądki
i pójdziemy dalej go szukać.
Boże.
To akwarium z homarami, które czekają na śmierć.
To ma być ostatnie miejsce, jakie zobaczą?
Rozejrzyjcie się. Ktoś zaprojektował to wnętrze.
Dał z siebie wszystko.
Wycisnął z siebie
-krew, pot i łzy. -Mnie się podoba.
A babka przy tamtym stoliku wcina kurczaka.
Połowę zostawi sobie na później. Zabierze ze sobą do domu
i zje z chlebem i porcyjkami masła.
Co w tym złego?
-Oglądając kronikę kryminalną... -Co jest?
...z rozkładanym stolikiem
-i w mechatych kapciach. -No dobrze.
-W porządku. -Wcale nie.
I ta okropna sadzawka
ze wzdętymi karpiami. Przygnębiające.
-I twój martwy dzidziuś... -Co?
Przepraszam.
-Przepraszam. -Co? Jaki martwy dzidziuś?
Była dziewczyna miała aborcję.
Czemu nikt mi nic nie mówi?
Nie mówiłem ci, bo się nie widzieliśmy.
Wiecie, że rodzice mieli nas,
gdy byli młodsi ode mnie?
Wyobrażacie to sobie?
Młodsi ode mnie.
Pewnie odchodzili od zmysłów.
Mama nie wiedziała, jak się nami zająć.
Lekarze odradzali kobietom karmienie piersią.
A my tylko marudziliśmy,
płakaliśmy i chorowaliśmy,
bo musieliśmy pić ohydne sztuczne mleko. Miała cycki.
Gotowe, nabrzmiałe i ociekające pokarmem,
ale nie wiedziała, co robić,
bo wmówiono jej, że są do niczego.
Z kim niby miała porozmawiać?
Odechciało mi się jeść.
Przecież nie z tatą.
Chryste, tylko nie z nim.
O Boże.
Martwię się o ciebie.
Muszę mu powiedzieć.
-Nie, Ali! -Tak. To obłęd.
-Co takiego? -To nie nasza sprawa.
Co mi musisz powiedzieć?
Napędzasz mi niezłego stracha.
-Bardzo cię kocham. -Co jest?
Tata jest kobietą,
uważa się za kobietę,
chce być kobietą,
coś w ten deseń.
Jest transem.
To nie jest śmieszne.
Nie żartujecie.
Nie.
Jak się mamy? Podać coś jeszcze?
-Tak. -Poproszę jeszcze jedną Krwawą Mary.
-Ja też. -I ja.
Czyli trzy? Dobrze.
-Zostawiłaś je? -Tak.
-Jak to... -Zostawiłaś swoje jądra w Tajlandii?
-Zgubiłam je w Bangkoku. -Znacie to?
Zostawiłam swoje jądra...
Skoro przy tym jesteśmy,
mam już dość Happy Talk.
Wolno mi to powiedzieć?
-Z Południowego Pacyfiku? -Owszem.
-Znam to. -Tak?
Widziałam Ezio Pinzę.
Nie wiem, co to znaczy. Powiem tyle.
W dniu konkursu muszę zmagać się z upierdliwymi transami.
Też bym się do nich zaliczała,
-gdybym przystąpiła do konkursu? -Tak.
-Z tobą? -Tak.
Wystąpimy w duecie.
-Pozamiatamy. -Nie.
Tak...
Daj spokój.
-Proszę. -Zgódź się.
-Nie. -No weź.
Dobra, przemyślę to... Nie.
Słuchaj,
ten gość w garniturze
bez przerwy cię obczaja.
Nie jest w moim typie.
To sztywniak.
Pewnie ciągle ci się to zdarza,
-bo jesteś taka urocza. -Dzięki.
Cieszę się, że przyciągam spojrzenia,
bo ciężko pracowałam na swój wygląd.
Brałaś hormony? Jeśli mogę zapytać.
Jasne.
Od tego się zaczyna.
Tolerujesz huśtawki nastroju i tak dalej,
by poprawić cerę.
-Tak. -Prawda?
Jak masło.
-Twoja skóra jest jak masło. -Masło Shea.
-Super. -Masło Shea.
Jedyne, czego nie mogłam znieść,
to przybieranie na wadze.
Mój Boże,
spuchłam jak kleszcz.
Facet wciąż się na ciebie gapi.
Shea, facet przy barze nadal się gapi.
Nie rób tego. Nie prowokuj go.
-Nie patrz na niego. -Wybacz.
Cholera.
-O co chodzi? -Znam go.
-Bonjour, mademoiselles. -Bonjour.
Ma pani cudowne oczy.
-Jak Liz Taylor. -Dzięki.
-Jak pani na imię? -Davina.
Chodziło panu o nią.
-Witam. -Witam.
-A pani? -Shea.
-Hej, Shea. -Miło cię poznać.
Hej, Gar.
Rany boskie. Morty?
Sporo czasu minęło od ostatniej partii squasha, co?
Na to wygląda.
Co to ma być?
Cóż, to...
niektórzy nazywają to naszyjnikiem.
To tak zwana narzutka.
-A to pierścionki. -Lakier do paznokci?
Co u Helen?
-Helen? -Helen.
Założyli jej opaskę na żołądek. Czuje się dużo lepiej.
To dobrze.
Chryste, Morty, co się dzieje?
Mam mętlik.
-Przepraszam. -W porządku, Gary.
Daj mi chwilę, próbuję to ogarnąć.
Proszę bardzo.
Spędzaliśmy wspólnie wakacje w Montecito.
Tak, to prawda. Montecito.
-Dobre czasy. -Tak.
Bez urazy.
Absolutnie.
Cóż...
-Do widzenia, Gar. -Do widzenia.
Rany, Josh, ile wypiłeś?
Zaraz, czy to znaczy, że jest gejem?
Nie. Nadal woli kobiety.
Można powiedzieć, że jest lesbijką.
Ja pierdolę.
Posłuchaj, Raquel.
Nie robisz się młodsza.
Skończysz jako stara raba
bez dzieci. Zobaczysz.
Nabawisz się artretyzmu jak ja...
-Hej, mamo. -O Boże, spójrz!
Wszyscy przyszli.
-Cała trójka. -I co? Wrócił?
-Nie. -Byliśmy w Warehouse.
W Warehouse.
Nic mi nie mówiliście.
Przyniosłaś mi coś. Co tam masz?
-Nie powiem. -Dzieci mnie kochają.
Córka mnie kocha.
O Boże. Buziak.
Tylka ja o tym pamiętałam.
-Hej. -Cześć.
Robią najlepszą sałatkę.
Mamo, Josh musi się położyć. Za dużo wypił.
Przesadzasz. Tylko cztery Krwawe Mary.
Mamo, jak ci poszła wizyta u lekarza?
-Co? -Joshie, to nasz rabin.
Rabo Raquel, to Josh, o którym ci mówiłam.
Samotny i urodziwy.
Tak, dobrze usłyszałaś?
-Owszem, i to nie raz. -Czyż nie jest urodziwy?
-Niczego mu nie brak. -Pisze się na to?
Będziemy parą? Hej, chwila.
A mama wie o tacie?
Może poczekajmy, aż raba sobie pójdzie?
Nie, nie.
Niech zostanie, bo przyda nam się,
i to bardzo. Podczas lunchu coś się wydało.
Nie wiem, czy już wiesz.
O czym?
Słuchajcie, Eda nie ma już cały dzień.
-Słucham? Ed się zgubił? -Tak. Musimy wezwać pomoc.
-Na temat taty. -Skoro Ed się zgubił,
to może trzeba zawiadomić policję?
Dziękuję, tak. Dzwonię na policję.
Aresztują kogoś?
Nie będą nikogo aresztować, Sarah.
Ed się zgubił. Sprawdzimy, czy go znaleźli.
W porządku.
-Gdzie jest telefon? -Chcę powiedzieć,
-że tata jest cholernym transwestytą. -Tak się nie mówi.
Mówi się transem.
Oczywiście, że o tym wiem. Myślicie, że jestem głupia?
-O Boże. -Wiesz o tym?
-Gdzie ten pieprzony telefon? -Wiedziałaś?
To jego prywatna sprawa. Dziwaczne hobby.
Każdy jakieś ma.
Raba to potwierdzi, prawda? Każdy ma jakieś zboczenie.
Pewnie tak, jedno lub dwa.
-Dziękuję! -Nie, nie.
Nie. On to robi bez przerwy.
Pokazuje się publicznie.
Dzień dobry. Chcę zgłosić zaginięcie.
Wychodzi z domu przebrany za kobietę?
-Tak. -Och.
Mamo, ile Ed ma lat?
Siedemdziesiąt jeden. Nie, skłamałam.
Ma 70... 74 lata.
Przebrał się i poszły z nim do Beverly Center.
A kto tam chodzi?
Ma jakieś znaki szczególne?
Co takiego? Znaki szczególne?
Głupie pytanie.
-Każdy jakieś ma. -To prawda, rabo?
Raczej tak. Piegi, znamiona.
Mamo, pytają o znaki szczególne Eda.
O Boże. Teraz wiadomo, czemu tata nie spędzał z nami czasu.
Przebierał się w damskie ciuszki.
A ty, mamo? Masz jakąś wymówkę?
Uprawiałaś jakieś sekretne hobby,
podczas gdy Rita zabawiała mnie swoimi cyckami?
Czemu mnie upokarzasz?
-Zamknij się. -Zostawię was
-samych. -Zostań, proszę.
-Wrócę innym razem. -Czekaj.
Zaczekaj, proszę.
Przepraszam.
Możesz nam jakoś pomóc?
-Proszę. -Cóż, mogę...
Spróbuję.
Dziękuję.
Wrócił. .