Rozważania na temat Paschy.
Budzisz się
z dwoma słowami wyrytymi na piersi.
"Już czas".
W końcu odzyskasz wolność.
Nie będziesz już niewolnikiem.
Wstajesz z łóżka.
Bierzesz swoje rzeczy i wybiegasz na zewnątrz.
I tak
stoisz.
Wolny.
W pierwszych promieniach słońca.
Za tobą twoja przeszłość. Twoje pochodzenie.
Wszystko, co znasz.
Zaczynasz biec.
Biegnąc, nasłuchujesz głosu Boga.
Ale nic nie słyszysz.
Zatrzymujesz się. Wytężasz słuch.
Co to? Wciąż nic?
Nie. To spokój.
TRANSRODZIC
O, jest moja torebka.
Jak się masz?
Dobrze.
Pożegnałam się z twoją ukochaną.
-Tak? -Tak.
Ładny szal.
Dzięki.
Paszmina.
-Niebieski. Podoba ci się? -Ładny kolor.
-Dobrze ci w nim. -Naprawdę?
Wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko jest super. Vicki mnie kocha.
Jest świetna.
I...
Dzieci mają się świetnie.
Kochają mnie i akceptują.
Zaprosili cię na przyjęcie urodzinowe w sobotę?
-Tak. -Przyjdziesz?
-Tak, przyjdę. -Dobrze.
Moja praca w telefonie zaufania LGBT jest wspaniała.
Dopiero zaczynam,
ale nie mogę się doczekać, aż lepiej poznam ten świat.
Mam wszystko, czego mi trzeba.
Więc...
dlaczego tak mi źle?
Ktoś chce tego z posypką?
-Możesz wziąć. -Może się podzielimy?
Ja zjem.
-Czemu nic nie jesz? -Bo jestem weganinem.
Chcę powiedzieć, że jest mi bardzo miło
w tym transtowarzystwie.
-Ja nie jestem trans. -Naprawdę?
-Naprawdę. -Baxter jest hermafrodytą.
Mam "obojnactwo prawdziwe".
Jestem jedną z tych osób. Słyszałaś o mnie?
-Widziałaś u Oprah? -Tak.
Nie mnie, ale takich jak ja?
Widziałam kogoś u Oprah.
Czytałam książkę z 2014. Był w niej rysunek.
-Moja kolej. -Nie.
A to nie jest MOBS?
Maura pierwsza.
-Co to jest MOBS? -Ale nudy...
Maura, Omar, Baxter...
Chyba ja jestem po niej.
Ja chyba jestem przed tobą.
Ja odbiorę.
-Nie. -Chyba moja kolej.
-Chyba... -Telefon zaufania Los Angeles.
On chyba lubi słuchać smutnych historii.
No nie. Ktoś się rozłączył.
-To ty. -Ja mam tak zawsze.
Jak dotąd miałam tylko żarty...
Większość telefonów jest dla żartów.
-Twoja kolej. -Odbierz, Maura.
Telefon zaufania Los Angeles. Jak mogę ci pomóc?
Jestem wściekła. Dzisiaj było cholernie ciężko.
Przepraszam. Możesz mówić głośniej? Ledwo cię słychać.
Powiedziałam, że dzisiaj było cholernie ciężko.
Wiem, że czasami musi być ciężko,
ale dzisiaj naprawdę było cholernie ciężko.
Wstałam o 5:00 i pojechałam autobusem na drugi koniec miasta
do tej pieprzonej, głupiej kliniki. Czekałam pięć godzin.
I usłyszałam tylko, że jestem za młoda,
nie jestem w systemie
i mam przyjść z rodzicami zastępczymi,
którzy mają mnie w dupie i tylko biorą kasę na mnie.
Czuję, że tonę.
Nie chcę tego ciągnąć.
Pytałeś, jak możesz mi pomóc.
Może powiedz mi, dlaczego mam się nie zabijać.
Mówiłeś, że mi pomożesz. Co mam niby robić?
To brzmi na trudną sytuację.
Trudną? Zajebiście dobre określenie.
-Piłaś coś? -Co?
Zapomnij o tym pytaniu. Przepraszam.
Czułaś się już tak kiedyś?
Facet, skąd ty bierzesz te pytania?
Naprawdę.
Tak właściwie nie jestem facetem. Jestem trans.
O cholera. Też jestem trans.
Jak masz na imię?
Elizah.
Ja jestem Maura.
Gdzie jesteś?
W klinice Świętego Krzysztofa.
-Świętego Krzysztofa? -Tak.
Poczekaj chwilę. Mam pytanie.
Gdzie jest twoja mama?
Moja mama ma mnie w dupie.
Mama...
Nie zrozumiesz.
Zrozumiem. Nie wychowała mnie moja mama.
Nie była ze mną.
Ja i moja siostra... wychowali nas...
Wychowali nas dziadkowie.
Nie obchodziłam mamy.
To nic w porównaniu z tym, co ja mam.
Jestem u czwartej rodziny zastępczej.
Pewnie w ogóle nie rozumiesz, jak to jest.
Byłaś w południowym Los Angeles? Pewnie nie.
Nie zrozumiałabyś.
To jest bez sensu.
Więc już pójdę.
Nie chcę mi się gadać...
Zaczekaj.
Elizah, zaczekaj.
Poczekaj chwilę.
Możesz coś dla mnie zrobić? Możesz oddychać?
Nie. Pierdolę to.
-Jesteś terapeutą? -Nie.
-Walę to. -Idź w jakieś bezpieczne miejsce.
Gdzie niby mam iść? Jestem w klinice.
Znajdź jakieś miejsce, gdzie będziesz sama.
Proszę.
Idziesz?
Tak.
Tak?
Jesteś już? Oddychaj ze mną, dobrze?
Będziemy to robić razem.
Wdychaj powietrze przez nos.
I wydychaj przez usta.
Wdychamy przez nos.
I wydychamy przez usta.
Kochanie. Dobrze.
Jestem tu.
Dobrze.
Jestem tu.
Nie mogę. Muszę kończyć.
Elizah?
Gotowe dania? Pewnie Lean Cuisine.
Tylko trzeba zjeść trzy,
żeby się najeść.
-Właśnie. -Nie jadam tego.
Właśnie skończyłam rozmowę, która bardzo źle poszła.
Bardzo źle.
Chyba naprawdę schrzaniłam.
-Wszystko będzie dobrze. -Co się stało?
Muszę iść.
Możesz zrobić tylko to, co umiesz.
Nie możemy uratować wszystkich.
Nie jesteś terapeutą ani osobistym opiekunem.
Możesz tylko udzielać wsparcia i starać się pomóc.
Aby się ogrzać, opowiadasz historię swojej ucieczki.
Wciąż ją sobie powtarzasz.
Wydostałem się.
Patrzysz za siebie.
Czy ktoś chce mnie dopaść? A może chce mnie ocalić?
Proszę się podpisać na dole.
Nie ma Darryla. Dobrze go znasz?
No cóż...
Nie rozmawiamy często.
Ma pani dokument tożsamości?
-Przepraszam. -To dobrze.
Dzień dobry. Proszę się podpisać.
Nie jestem pacjentem.
Ta osoba... Elizah P., numer osiem...
Nie powinna pani tego czytać.
To informacje poufne.
To dlaczego są tu dostępne?
To lista do wpisywania się, nie czytania.
Szukam znajomej i to chyba ona.
Umówiła się pani z nią?
Nie. Ale...
To moja znajoma. Bardzo się o nią martwię.
Może pani mi coś o niej powiedzieć? Cokolwiek.
Nie mogę udzielać informacji o pacjentach. Przykro mi.
To naprawdę...
Pani szuka Elizah?
Tak. Znasz ją?
Pani jest może z opieki społecznej?
Nie. Nigdy nie widziałam Elizah,
ale ona ma kłopoty.
Wiesz coś o niej?
Ma jasnozielone włosy.
Dobrze. Nie wiesz może, gdzie jest?
Poszła na targ Slauson.
-Targ Slauson? -Targ Slauson.
Nie mam pojęcia, co to jest.
To takie duże centrum handlowe. Dwie ulice stąd, w tamtą stronę.
-Dwie ulice? -Tak.
Dziękuję.
Dusza Slauson.
Bez Duszy nie macie duszy.
Kup swój egzemplarz Duszy!
Chciałam loki.
Ale długie.
Przepraszam, mogę o coś spytać?
Jestem Maura.
-Para. -Miło mi.
Lorena.
Adriana. Miło mi.
Szukam pewnej dziewczyny. Ma kłopoty.
Ma na imię Elizah. Bardzo się o nią martwię.
Też jest trans.
-I... -Jak wygląda?
Ma zielone włosy.
Może widziałyście ją na ulicy?
Elizah?
Na jakiej ulicy?
Wiecie...
Nie...
Tak tylko mówię.
Ogólnie, na ulicach.
-Chodzi mi... -Wow.
Jestem studentką.
One są na pielęgniarstwie.
-Właśnie. -Na ulicy?
Przepraszam.
Uraziłam was, przepraszam.
-Jasne. -Jasne.
-Powodzenia. -Pa.
Bezczelna.
Na ulicy? Serio?
Do kurwy nędzy.
Obrzydliwe.
Oszukuję twój mózg.
Przepraszam. Potrzebuję...
Co się stało z tym butem?
Złamał mi się.
Macie je w rozmiarze 43?
-Największy rozmiar to 41. -Naprawdę?
Więc...
Macie taśmę klejącą? Może jakbym...
Spieszy mi się.
Nie mamy porządnej taśmy.
Może mamy taką biurową.
A klej? To by mogło zadziałać.
To zły pomysł.
Nie chce pani kleju.
Otworzy pani klej i od razu poleje się na palec.
I zostanie pani ze sklejonymi palcami.
Cały dzień będzie pani udawać, że wszystko super.
Ludzie myślą, że to nic.
To nie jest nic!
Idź lepiej po tę taśmę.
-Pomóż mi. -Dziękuję.
Coś wymyślimy.
Coś pani powiem.
To nie zadziała!
Możesz przestać mówić?
Trzeba użyć zębów, żeby zeszło.
Ja nie użyję zębów.
Mam lesbijski manicure.
W ogóle nie pomagasz.
-Super. Jest. -No i proszę.
Zadziałało.
-Dziękuję. -Patrzcie!
I jeszcze to.
-Bardzo dziękuję. -Nie ma sprawy.
Miłego dnia.
Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
Poproszę czerwoną fasolę z ryżem.
- Frytki i małą colę. - Dobrze, frytki.
I małą colę. To będzie 7 $.
- Wszystko robimy na miejscu. - Jasne.
- Dobrze, rozumiem. - Dobrze.
Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
To będą 2 $.
Dobrze.
Dzień dobry, słucham.
O cholera.
Cholera.
Wie pani co?
Chyba zapomniałam... Nie wzięłam torebki.
Nie mam torebki.
Przepraszam.
Musiałam uzupełnić elektrolity...
Ale wiem, gdzie ją zostawiłam.
W klinice.
Pójdę tam. Wezmę torebkę.
I zapłacę pani.
Dobrze. Odstawię dla pani ten napój.
Nic się nie stało.
Kiedy wrócę,
zostawię pani duży napiwek.
Nie. Nie chcę napiwku.
Nie trzeba.
Kiedy zamykam,
musi mi się zgadzać.
-Jeśli się nie zgadza... -Elizah!
-Przepraszam! -Elizah!
Elizah. Cześć.
To ja.
To ja, Maura!
Nie bój się.
Jestem Maura. Nie bój się.
Rozmawiałyśmy przez telefon. Pamiętasz?
Myślałam, że to anonimowy telefon.
Jest anonimowy.
Ale bardzo się o ciebie martwiłam.
Nic ci nie jest?
Ukradłeś to Gatorade?
-Co takiego? -Ukradłeś to Gatorade?
-Nie. -Wiem, że je ukradłeś.
Nic nie ukradłam.
Powiedziałam wyraźnie, że zgubiłam torebkę
i oddam pani pieniądze.
Nie obchodzą mnie pieniądze.
Chodzi o zasadę. Wchodzisz do mojego baru
i zabierasz rzeczy, bo myślisz, że są twoje.
-Nie. -Posłuchaj.
Możesz mi pożyczyć 2 $? Nie mam przy sobie torebki...
Proszę ze mną.
Nie jestem przestępcą.
Jesteś.
Muszę porozmawiać ze znajomą.
Mam wezwać policję?
Czy on cię zaczepia?
To nie jest "on". Czy ona wygląda pani jak "on"?
Opary z tego salonu manicure
są za silne na zamknięte pomieszczenie.
Tak nie powinno być!
Gotowy.
-Dobra. Spokojnie. -Na trzy.
Uwaga! Przejście!
Co się ze mną dzieje?
Niech pani spróbuje się uspokoić.
Gdzie jedziemy?
-To chyba 5150. -Też tak myślę.
Mówili, żebyśmy takich nie przywozili.
Chwileczkę. Gdzie mnie zabieracie?
Do szpitala miejskiego.
Jest najbliżej.
Nie.
Nie możecie mnie zabrać do miejskiego.
Proszę. Musicie mnie zabrać do Cedars-Sinai.
-Będzie dobrze. -Nie. Jestem żydówką.
Proszę mnie zabrać do Cedars.
Wszystko będzie dobrze, mają tam dobrych lekarzy.
Nazywam się Pfefferman.
Rozumiecie? Pfefferman.
Wszystko będzie dobrze.
Czekasz na cud. Czekasz, aż rozstąpi się morze.
Nie, to jest stary cud.
A jeśli sam masz być tym cudem?
Jeśli musisz sam być swoim mesjaszem?
Co wtedy? isz sam być swoim mesjaszem?