Wiesz co? Był odjazd.
-A wczoraj... -Tak?
Zabrał mnie na pieszą wycieczkę.
Gdzie? Do lasu?
-Tak. -Nie.
Dlaczego komuś miałoby się to podobać?
Tam są gwałciciele, a co gorsza...
Tam są kojoty i kupy niedźwiedzi.
To był jego pomysł.
Zawsze wymyśla takie małe przygody.
To urocze.
Niech lepiej sam będzie uroczy,
skoro zamierza mi cię ukraść.
Idzie.
Nie mogę się doczekać. Polubisz go.
-Cześć. -Na pewno.
Cześć.
Przepraszam, że czekałyście.
Morton Pfefferman, Shelly Lipkind.
Mort.
Shelly.
Już myślałam, że cię wymyśliła.
Tak.
No to jestem.
Śliczna sukienka, Deb.
Shelly ją wybierała. Ma dobre oko.
-Tak? -Tak.
Mam świetne lewe oko.
Naprawdę mocne lewe oko.
Jest w porządku.
TRANSRODZIC
Obudź się, Mort!
-Młody człowieku, obudź się! -Mort, łap piłkę!
Co ty wyprawiasz? Wstawaj! Obok ciebie, piłka!
Podnieś piłkę! Mort! Co z tobą?
Kolejny punkt dla Pasadeny!
Chodź tutaj! Siadaj na ławce, Mort!
Oby tak dalej!
Nie wierzę, że ten faigele to mój wnuk.
Jak nam idzie? Chyba tam zasypiacie.
-Siadaj! -Uderz jeszcze raz.
-No dalej. -Jerry.
Jerry, bierz rękawicę! Wchodzisz.
W porządku, Jerry, zdobądźmy kilka punktów!
Dobra. Dalej!
Żwawo!
Co się dzisiaj dzieje?
-Do domu. -W porządku!
Nie patrz na Brynę. Siostra ci nie pomoże.
Jerry, wszystko w porządku?
Próbuj. Drugą! No i proszę, świetnie.
Nieważne. Przyprowadzę popołudniu twoją sekretarkę.
Idź sobie kupić pończochy...
Hej, to nie było miłe.
Twoja matka wróci niedługo z pracy.
Lepiej odrób pracę domową.
...odrobinę szacunku.
Miły, ciepły posiłek...
Nie zaczynaj zbierać rzeczy
Oddaj mi różę i rękawiczkę
Skarbie
Oni coś podejrzewają
Ludzie będą mówić, że się zakochaliśmy
Wspaniale, Shelly. Wspaniale.
Sekcja dęta, instrumenty, zapraszam.
Poczekaj.
Jesteś bardzo naturalna.
Ale nadal może być lepiej.
Może przyjdziesz po lekcjach?
Popracujemy nad tym.
Dobrze.
Sekcja dęta.
Ktoś cię lubi.
Ćwiczyliśmy?
PRZETRWANIE W PRZYPADKU ATAKU ATOMOWEGO
W porządku, Shelly, do zobaczenia na próbie do przedstawienia.
Długo ci zeszło.
Co robiliście?
Nie słyszałam, żebyś śpiewała.
Śpiewałaś?
Jeśli tak, co śpiewałaś?
Próbowaliśmy wszystkiego.
Zabraliśmy ją do raby. Mieliśmy wizytę u psychologa.
Odkąd pamiętam robiłam jej omlety serowe, które uwielbia.
Nic. Wszystko było w porządku, aż nagle...
Przestała grać, przestała jeść.
Dlaczego nie jesz?
I tak od tygodni.
Shelly, chcę ci pomóc,
więc zadam ci kilka pytań,
na które możesz odpowiadać: tak lub nie. W porządku?
Masz trudności z zasypianiem w nocy?
Chcesz mi opowiedzieć o koszmarach?
Paliłaś kiedyś skręty albo zażywałaś inne narkotyki?
Boisz się, że rozczarujesz
albo zawiedziesz rodzinę?
Cholera jasna, Shelly, odpowiadaj.
Wypiszę jej receptę na Miltown.
-Na co? -Na niepokój.
W końcu zgłodnieje na tyle, że zacznie jeść.
Wiesz, jakie masz szczęście,
że masz to wszystko, po tym, co przeszliśmy?
Przyjechaliśmy tu, żeby uniknąć głodowania.
A ty z wyboru nie chcesz jeść?
Nie chodzi o Holocaust.
Chcesz być bezpłodna?
Rose, słyszysz to?
-Słyszę. -Co robisz?
Idę się położyć. Jestem wyczerpana.
Wiesz, co on robi tam na dole.
I co? Czy już nikt nie może być szczęśliwy?
To sprowadzi gniew Boga.
Idź przemówić mu do rozumu, zanim będzie za późno.
Inaczej ja to zrobię.
Morty, rozmawialiśmy o tym.
Przebierz się.
Musisz wyjść na górę, zanim wróci twój zaide.
Posłuchaj mnie. Nie może się o tym dowiedzieć.
Jasne?
Jesteś bardzo ładną tancerką.
Twoja tante, Gittel, dała mi ten pierścionek.
Czy Gittel to żona Gershona?
Przebierz się.
Szybko.
-Gotowa? -Tak.
Mieszkałaś na południu?
-Tak. -Tak myślałem,
że słyszę delikatny południowy akcent.
To pewnie ustawiane, prawda?
Bez wątpienia.
Czego byś chciała, gdybyś była królową?
Pomocy edukacyjnej i owczarka collie dla starszego syna.
Tak? Dla starszego syna?
-Co robisz? -Wychodzę.
-Dokąd? -Dokąd?
-Dobranoc. -Dokąd?
Zakrada się i wykrada.
Nigdy jej nie ma w domu.
Dokąd chodzi?
Do Toma, Joego albo Saula.
Nie ma jej przez cały czas.
Oczekuje, że to my naprawimy jej meshuggeneh dzieciaka.
Smakuje ci pieczeń? Zrobiłam ją z płatków kukurydzianych.
Sycące jak mięso, prawda?
Jest dobra.
Nigdy nie powinienem był od ciebie odejść.
-Wróciłeś. -Okazałaś się lepszą kobietą.
Jasne. Zostawiła cię.
Bryno.
Tak?
Myślisz, że jestem dziwny?
Nie.
There is no doubt...
I pomyślałem o wszystkim.
Mamy świeczniki, zapałki, kartony papierosów.
Wspaniale.
Martwiłam się, jak przetrwam apokalipsę.
Ziemskie przyjemności pozwolą zachować zmysły, Yetto.
-Będziemy mieć czekoladę? -Czekoladę?
Mamy 60 tabliczek czekolady.
I mamy dziewięć słoików korniszonów.
I trzy tuziny puszek tuńczyka.
Twój zaide pomyślał o wszystkim. Nie martw się.
Wszystkim się zajmiemy.
Jeśli każdy z nas będzie jadł jedną tabliczkę czekolady tygodniowo,
wystarczy nam czekolady na 12 tygodni.
Zgadza się.
Patrzcie na niego. Prawdziwy z niego Einstein.
Dwanaście tygodni na dole. Dostanę świra.
Ale będziemy razem.
I wszyscy będziemy bezpieczni.
Wspaniały człowiek.
Nadal jestem twoim ojcem.
Zaide, ja też chcę rozwiązać zagadkę matematyczną.
-Chcę jedną rozwiązać. -W porządku, Bryno.
Ilu puszek zupy potrzebujemy na sześć miesięcy,
jeśli będziemy zjadać razem dwie puszki dziennie?
Na ile miesięcy?
Czy mama ma w pracy bunkier?
-Nie jestem pewien. -Hej!
Jeśli nie ma, nie wybuchnie?
Nie. Schowa się pod biurkiem. To drugie najlepsze schronienie.
Jasne, ale jeśli będziesz widział bunkier, biegnij tam.
Nie chcesz, żeby gałki oczne wytopiły ci się z oczodołów.
Czy gałki oczne mogą się stopić?
Nie chcę, żeby gałki oczne mamy się stopiły.
Tak się nie stanie.
Jeśli już, to zamieni się w trzygłowego potwora.
A co jeśli mama nie zdąży się schować w bunkrze?
Skarbie, ostatecznie
spotkamy się wszyscy w olam haba.
-Nie martw się. -Niebo chyba jest fajniejsze.
-Dzieci w szkole mówiły... -Tak?
...że drogi są ze złota
i można chodzić po chmurach z pianek.
Tak? Zmień wyznanie.
Zacznij jeść sałatkę Waldorf. Idź do nieba goyische.
NOWA KOLEKCJA!
Yetta!
Rose?
Wstawaj. Do bunkra. Idziemy.
To tylko ćwiczenia.
Tego nie wiesz. Wstawaj. No dalej.
No dalej.
Yetta, szybciej. Do bunkra.
-Nie potrzebujemy niczego. -Chodźmy. Nie lecimy do Egiptu.
Gdzie jest Mort?
Wychodźcie.
Ruszajcie się.
Gdzie on jest? Jest tutaj?
-Co on... -Jest na dole!
W porządku.
Wchodź. Obróć się.
Wchodź. Ruszajcie się.
Dalej. Ruszajcie się.
Czemu założyłeś koszulę nocną mamy?
-Schodzę. -Ruszaj się.
-Schodzę. -Pospiesz się.
Dalej. Wiesz, co...
Nie słyszysz syreny? Wstawaj.
Dlaczego blokujesz drabinę?
Szybciej. Chcesz, żeby zaide zobaczył?
-Ruszaj się. -Mort.
-No już. -Nie mogę założyć mu spodni.
-Utknęły. -Czemu blokujesz drabinę?
Nikt nie blokuje.
No dalej. Podciągnij spodnie.
Zakręć.
-Potrzebujesz pomocy? -Proszę.
Co to ma być, Mort?
Mama powiedziała, że to nic złego.
Pozwalasz małemu faigele nosić sukienki?
Przestań wrzeszczeć. To nie jej wina.
Na litość boską. Nie chodzi tak do szkoły.
Tylko tutaj. Bawi się. To nic takiego.
Bawi się? W co się bawi?
Co to jest? Musi iść do lekarza.
A to, czy to... To też twoje?
Co to wszystko znaczy?
-Co to jest? -Już dobrze.
Ten naszyjnik. Ja ci go kupiłem.
Wiem. Oddaj to. Wystarczy tego wrzasku.
Chcesz trafić do wariatkowa?
Wszyscy mężczyźni Boymelgreen chcą być kobietami.
To klątwa naszej rodziny.
To nie klątwa naszej rodziny. To nasza rodzina.
Rodzina?
Nie wiesz nic o byciu rodziną.
Nie ma cię całymi nocami. Całe dnie śpisz.
To mój dom. Moje zasady.
Za nic nie płacisz, moje dziecko.
Nic nie robisz i nie masz nic do powiedzenia.
To wszystko twoja wina!
Chcesz, żeby skończył jak Gershon?
-Haim! -Chcesz?
-Haim! -Chodź tu, Morty.
Podejdź. Spójrz na mnie.
Podejdź. Spokojnie. Skarbie, podejdź.
-Pomocy. -Zostaw go w spokoju.
-Zostaw chłopca w spokoju. -Mamo.
Chcesz wiedzieć, co spotkało twojego wuja Gershona?
-Chcesz? Morton! -Haim! Przestań.
-Jesteś idiotą! -Chcesz wiedzieć?
Spalił się w piecu.
-Ty... -Chcesz wiedzieć dlaczego?
Bo twoja matka i twoja babka
pozwoliły mu biegać po okolicy w spódnicy!
Robi to tylko, gdy jest sam.
To go uszczęśliwia. To nic takiego.
Czy Gershon jest szczęśliwy?
Zmuś go, żeby przestał albo wynoś się z mojego domu!
To te syreny. Doprowadzają go do szaleństwa.
Uwaga na głowę.
Zrobisz tak, jak powiedział zaide, jasne?
Tak. Obiecuję.
Nie słuchaj go. Proszę, nie odchodź.
Już dobrze. Ubierz się, dobrze?
Ubierz się.
Mamo?
-Tommy, rzucaj! -No dalej!
Wędrowcze, wędrowcze, niech Mary tu dotrze!
Wędrowcze, wędrowcze, niech Diane tu dotrze!
Stop!
-Zagrajmy jeszcze raz. -Właśnie.
-Tak, jeszcze raz. -No dalej, gramy jeszcze raz.
Poczekajcie. Nie miałem szansy dotrzeć.
Chłopcy są tam.
Wędrowiec to gra tylko dla dziewczynek.
Bryno?
Jesteś chłopcem, Mort.
Nieważne ile sukienek mamy założysz.
-Co się stało? -W porządku?
Bryno, dobrze się czujesz?
Idźcie sprowadzić pomoc!
Dziękuję, skarbie, że we mnie wierzyłeś.
Bez ciebie nigdy by mi się nie udało.
Wszystko wygląda wspaniale, skarbie.
Który ci się najbardziej podoba?
Rzadko kiedy inspiruje mnie pojedynczy obraz,
ale...
jestem absolutnie zachwycony ramami.
Jesteś niedorzeczny.
Idź. Przywitaj swoich gości.
Powinnam coś powiedzieć? Dobrze.
Chciałabym powiedzieć kilka słów.
Witajcie. Dziękuję, że przyszliście.
Chcę powiedzieć kilka słów.
Zawsze marzyłam o takim otwarciu wystawy
i bardzo się cieszę,
że tyle bliskich mi osób jest świadkami jej narodzin.
Więc dziękuję.
Chyba wszystko zaczęło się, gdy byłam dzieckiem z paczką kredek.
Pamiętam, jak siedziałam i oglądałam telewizję,
a mama dała mi kredki,
bo nie mogłam skupić się na oglądaniu.
I pamiętam, że nie mogłam przestać.
I bawiłam się kredkami.
Moi rodzice powiedzieliby,
że to było, jakbym odnalazła to,
czego potrzebowałam.
Dorastałam.
Pamiętam zajęcia z ceramiki i garncarstwa,
rzeźbę. Wszystko było fajne.
-Było fajne, ale... -Co robisz?
...to nie było to.
Chodź za mną.
Dopóki nie znalazłam malarstwa...
Poczekaj 180 sekund.
...to mój głos. Wyrażam siebie farbami akrylowymi.
Dotarcie tutaj to była długa droga.
I gdy spojrzycie na każdą pracę...
-Jeden... -...to nie tylko jedna...
-Dwa, trzy... -Patrząc na całą kolekcję...
-Cztery, pięć, sześć... -...tak naprawdę to medytacja.
Ten pierścionek powinien być na twoim palcu.
Co takiego? Nie.
Chcę ładny pierścionek, Mort, nie taką pierdołę.
Ja nie...
Co zrobimy?
Nie wiem.
Ja...
Potrzebuję tylko trochę czasu.
Żeby coś wymyślić.
Jasne.
A do tego czasu...
Potrafisz dotrzymać tajemnicy?
A ty potrafisz? mać tajemnicy?