Kocham cię, Shelly.
Wybacz, ale...
potrzebuję chwili wytchnienia.
Chyba jestem gejem.
Co to ma być, Mort?
O co panu chodzi?
Daj spokój. Powiedz to jeszcze raz z większym przekonaniem.
Nie pociągają mnie mężczyźni.
Zakładasz sukienkę i szpilki,
malujesz paznokcie
i biegasz po domu w ubraniach Shelly.
Wkładasz jej gacie. Jak to nie jesteś gejem?
Nie wiem.
Istnieje ścisły związek
pomiędzy przebieraniem się a homoseksualizmem.
Przychodzę tu co tydzień,
a pan powtarza te same kwestie...
Do znudzenia.
Chcę, byś ruszył do przodu.
Po drugiej stronie czeka wolność.
Mam wielu homoseksualnych klientów.
Kiedy zaakceptuję tę część siebie, mogą oddać się prawdziwym pragnieniom.
Jeśli zaakceptujesz tę część siebie,
może wtedy nie będziesz więcej chciał ubierać się jak kobieta.
Nie chcesz zaznać spokoju?
Sorki, to mój pierwszy...
Nie, nie.
Już dobrze. Po prostu...
W porządku. Tylko...
Kurwa.
Nigdy tego nie robiłem.
W porządku. Spoko. Tylko...
Nie mogę.
Wybacz, nie potrafię.
-O Boże, Mort. -Cześć.
Teraz chce ci się seksu?
Wiesz, o której muszę jutro wstać?
O której musisz jutro wstać?
Nie.
Mort, nie. Jeśli teraz zaczniemy, zostanie mi siedem godzin snu.
To zostanie ci siedem godzin.
Robię się marudna, gdy nie śpię ośmiu godzin.
Nie budź mnie wcześniej.
O świcie muszę zabrać Josha i Sarah do przedszkola.
TRANSRODZIC
Jeśli to dziewczynka, nazwiemy ją Alexandra.
Chyba odeszły mi wody.
Mort.
Musimy jechać.
Jesteś pewna?
Oczywiście. Musimy jechać do szpitala.
Mort, wstań proszę! Musimy jechać.
-Zadzwonię do doktora. -Pieprzyć go.
Zadzwoń do Judy, by przyjechała popilnować dzieci.
Podaj moje buty, są w szafie.
Dobra. Dotarliśmy.
Nadchodzę.
Boże. Cholera. Spóźnię się na środki znieczulające.
Idę.
Weź walizkę. Mort, Chryste.
Mój Boże.
-Ja... O Boże. -Przydałby się wózek.
No chodź.
Świetna robota.
No proszę.
Głęboki wydech.
-Wielka sztuka. -Coś jest nie tak.
Coś tu nie gra. Proszę zawołać męża.
-Proszę. -Tylko spokojnie.
Przyj.
Proszę przeć.
Dziecko ma oznaki sinicy.
-Kłopoty z oddychaniem. -I nieregularny rytm serca.
-Nieodtlenienie. -Co się dzieje?
Moje dziecko!
Shell, obudź się.
-Proszę stąd wyjść. -Dokąd ją zabieracie?
Dokąd zabieracie moje dziecko?
Boże, proszę.
Nie wiem, czemu jej to robisz.
To przeze mnie?
Jeśli tak, to obiecuję, że przestanę.
Przestanę przebierać się, kłamać, ukrywać.
Zostanę i będę dobrym ojcem.
Tylko pozwól Ali żyć.
Zamawiałaś obsługę?
Nie zamawiałam.
To Moshe.
Muszę otworzyć.
Idę.
Mogę wejść?
Tak, proszę. Wybacz, wejdź.
-Dzień dobry. -Dobry.
-Dzień dobry, Maura. -Dobry.
Mam nadzieję, że nie za wcześnie, ale przyniosłem ciastka migdałowe.
Dziękuję.
Słuchajcie, mam wspaniały pomysł.
Co powiecie na to, bym sprowadził tu całą rodzinę?
Na kilka dni. Będzie mi miło.
Co o tym sądzicie?
Polecą klasą biznes.
Zabiorę ich na prywatną wycieczkę. Nie będę szczędził wydatków.
Wszystko, co najlepsze.
Dajcie mi szansę poznać was i Brynę,
chciałbym też poznać całą rodzinę.
Wszyscy się ucieszą. Będziemy razem.
Mogliby się zatrzymać w moim domu.
Co myślicie?
To oznacza tak?
Joshie, gdzie są torebeczki?
To mamy zawieść twojej mamie, która jest w Izraelu?
-O mój Boże! Sama go zrobiłaś? -Co sądzisz?
-Wczoraj skończyłam. -Spodoba jej się.
Rozmawiałem z rodzicami.
-Dzieci mają się dobrze. -Super.
-Czy to sweter? -Tak, to on.
-Wygląda super. -Prawda?
-Zrobiłaś go? -Tak.
Milusi. Masz talent.
Dzięki, że doręczycie to mojej mamie.
Oszaleje z zachwytu.
Obłędnie, że zobaczymy twoją mamę.
-Wiem. -Paranoja.
Nie jedziemy do niej. Tylko wstąpimy.
-Wpadniecie. -Zatrzymamy się.
Mama wie, kim jesteśmy?
Tak jakby.
On z nami nie jedzie,
bo nie chce opuścić imprezy komiksowej.
To nie impreza, a konwencja. Mówiłem ci, mamo.
Nie wiem, co zastanę po powrocie.
Uspokój się.
Poradzi sobie przez tydzień. Prawda, skarbie?
Wrócisz, a on będzie inną osobą.
Może będzie miał własny rozum.
Choć raz w swoim pieprzonym życiu.
Co to ma być?
-To Mario! -Co?
To postać z moich zajęć improwizacji.
Mario też jedzie?
Oczywiście, że tak. Mam tu twój paszport.
-Chryste. -Boże.
To świetnie, że twoja mama mieszka w Izraelu.
Nie możecie bzyknąć mi matki.
-To trochę... -Nie chodzi...
-Nie? -Nie jesteśmy...
Nie moglibyśmy.
On tak, ale ja nie.
Będziemy za tobą tęsknić.
-To dziwne? Nie za szybko? -Możemy to powiedzieć?
Nie za szybko. Też będę za wami tęsknić.
-Powinniśmy... -Tylko...
Nie chcę o tym zapomnieć. Będziemy się zbierać.
Samochód będzie za 22 minuty.
Tak, żebyś widziała.
Do przyjazdu samochodu pozostało 21 minut.
Zobaczmy, co z tego wyniknie.
-Wiem co. -Serio? Ja nie mam pojęcia.
Moi mali chłopcy, Mario się wszystkim zajmie.
Mam dla was środek uspokajający.
To wam przywróci uśmiech na tych cudnych twarzyczkach.
Mamo, jeśli ty nie uśmiercisz Mario, to ja to zrobię.
Ktoś tu lubi pomarudzić.
Panie i panowie, proszę upewnić się, że zapięliście pasy.
Mamy pozwolenie na start.
Ty nadal w piżamie.
Tak. Te leki mnie wykończą.
Nie wiem, co robić.
Znowu wzięłam chorobowe.
Nie widzę obiadu na stole.
Jedzenie jest, ale zamrożone.
-Rozumiem. Tak. -Właśnie.
Podgryzałam herbatniki.
-To nie obiad. -Zjem herbatniki.
W końcu
pracowałem 12 godzin. Muszę jeść herbatniki.
Nadrobiłaś zaległości w serialach?
Chcesz coś?
Davina, mogłaś pomyśleć o tym wcześniej.
Może coś przygotować albo wykonać telefon,
albo nacisnąć przyciski w mikrofalówce.
Dobra. Twój dom, twoje zasady.
Mam ci coś przyrządzić?
Może chciałbym, żebyś zauważyła, że tu jestem.
Byś zauważyła, że pracuję po 12 godzin dziennie.
Że zostaję po godzinach,
byś mogła leczyć się akupunkturą albo...
Akupunkturą? Wydaje ci się, że można nią leczyć AIDS?
Skąd wziąłeś swój pieprzony dyplom z medycyny?
Chcę, byś wreszcie czegoś spróbowała, Davina.
Nic nie chcesz robić. Tylko siedzisz.
Poddajesz się.
Wybacz, że jestem dla ciebie ciężarem. Mam odejść?
Tak. Mam, kurwa, dość.
Nie będziesz spać u Mirandy,
skoro mam pusty dom w Palisades.
Spakuj swoje rzeczy i zostaw w garażu...
W domu są urlopowicze.
Zajmij na razie piwnicę, dobrze?
Poczekaj, aż wrócę do domu.
Pozbycie się mnie mu pasuje.
Walić go. Jego strata. Tak?
Zajmę się tobą.
Dzięki.
-Trzymasz? -Tak.
Nie wierzę, że to moje życie.
Ostrożnie.
Fajnie byłoby mieszkać w takim domu.
Nie martwić się opłatami za czynsz czy tym,
że cię ktoś wyrzuci,
bo w lodówce zostawiłaś pustą butelkę po mleku.
Bo komuś nie dałaś dupy.
Albo dlatego, że nie dałaś jej jak trzeba.
Dziewczyny, wszystkie musiałyśmy robić różne rzeczy, by przetrwać.
Odkąd pamiętam,
musiałam się nieźle
nagimnastykować, by mieć dach nad głową.
O tak.
Być kimś dla innej osoby. Kimś, tylko nie sobą.
Był taki gość, Roland.
Rety, miał masę kasy.
Dom w Hollywood Hills.
I lubił młode babki.
Będąc z nim, czułam się jak szesnastolatka.
Słuchajcie, główną rolę zaoferowali Johnowi Travolcie.
-Nie. -Wspaniale.
-To zapewni sprzedaż biletów. -Cholera.
Słyszałem, że jest jednym z nas.
Błagam. Kochanie, ty myślisz tak o każdym.
To byłoby coś, nie?
Mówię tylko, że coś tam słyszałem.
Wszyscy coś słyszą.
Powiem wam, że naprawdę potrafi tańczyć.
Potrafi tańczyć tak, jak ty nie dasz rady się nauczyć.
I te włosy. Jest jak paw.
Ten dom jest niewiarygodny.
Przepiękny.
Racja.
Całkiem spory.
No dalej, dzieci. Dajmy występ dla staruszków.
Roland był HIV pozytywny.
Zawarłam z Bogiem umowę.
Powiedziałam:
„Jak chcesz, bym żyła, to on mnie nie zarazi.
„ A jak chcesz, bym umarła, to mnie zarazi”.
Tak bardzo uważałam, że moje życie się nie liczy.
Testowałam i drażniłam Boga.
Bawiłam się w Boga.
Kochanie, ale mi stanął.
Boże, chcę cię przelecieć.
Mieliśmy przestać.
Przestań. Miną wieki, zanim się zorientują, co się dzieje
albo czy to na poważnie.
Powinniśmy zaczekać, aż będziemy wiedzieć.
-Ludzie naprawdę chorują. -Daj spokój, skarbie. Zgódź się.
Powiedziałem: „Nie”.
Mówisz: „Nie”, by się ze mną droczyć.
Patrz, komu stanął.
Patrz, jak ci stoi na myśl o moim fiucie w twoim tyłku.
Roland...
Obiecaliśmy, że nie będziemy.
Widząc cię, nie mogę się powstrzymać.
Wiecie,
czasem ubijamy interes,
a potem czasem się ukrywamy.
Miałam dwie ścieżki życia.
Jedną z Rolandem i drugą z tą, którą poznałam na statku Queen Mary.
-Pamiętasz Queen Mary? -O tak, bardzo dobrze.
Pamiętasz Queen Mary?
O Boże.
Chodźmy do Dan Tany. Mam ochotę na sałatkę.
Ro, mam konkurs dziś wieczorem.
Boże, nie mów, że nadal bierzesz udział w tej tandecie.
Tak, nadal.
Czekam na niego od miesięcy. Mówiłem ci.
Musisz przestać. To śmieszne.
Przebieranie się za kobietę? Cicho.
To zabawa. Lubię występować. Co w tym złego?
Idź i występuj. Ale nie pojedziesz tam moim samochodem.
-Zamów mi taksówkę. -Sam to zrób.
Masz pieniądze?
Nie.
Ile ci płacą, byś wyginał się jak Rita Moreno?
To tylko zabawa.
Szaleństwo.
Chodź tu.
No chodź.
Nie masz problemów.
Żadnych problemów.
Co jest? Chcesz pieniędzy?
Stary, to była moja mekka.
W dolinie San Frenando.
Te zdziry nauczyły mnie życia.
Mówcie łagodnie, zdziry.
Cicho tam.
Dee-Dee, gdzie się podziewałaś?
Ten sknerowaty pedzio nie dał mi znów wozu.
Co się stało? Nie dałeś mu wytrysku?
Bynajmniej, Celine.
Niech sobie znajdzie innego. Mam dość.
Pieprzona świnia, frajer i egoista.
Kochana, lepszy miękki ptaszek w ustach
niż spanie na ulicy.
Mogę się u ciebie nocować, aż coś wymyślę?
Wiesz, że mieszkam u Mandy.
Nie patrz na mnie. Mieszkam u Talii.
No co?
Przygotuj się do konkursu.
Nie martw się starym pedziem. Peruki są gotowe.
Prędzej czy później
musisz nauczyć się, jak kreować swoje kapelusze,
albo zacznę pobierać opłaty.
Widziałaś nowe cycki Miss Talii?
Napompowała je za bardzo i za szybko tym żółwim woskiem.
Będą jej wisiały do samych kostek.
Jak będziesz chciała napompować swoje, wal do mnie,
pójdziemy do właściwej laski po dobry towar.
Nie ten syf, który ładują sobie te tanie królewny.
-Gdzie masz podkład? -Tutaj.
Wiesz, odrobina estrogenu powinna
usunąć ten kilkudniowy zarost.
Spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję, że nie wylądujesz na ulicy.
Rozwiążemy to.
Przywitajcie brawami kolejną uczestniczkę, Davinę Rejennae.
Miss Hollywood!
Choć twa miłość
Mnie uwięziła
Gdybyś kiedyś mnie zostawił
To wiem, że bym umarła
Innymi słowy
Nie zniosę tego, skarbie
Nie dam rady
Się z tobą pożegnać
Jestem tylko więźniem...
Chyba strach przed śmiercią pomógł mi żyć pełnią życia.
Jeśli miałam umrzeć, musiałam najpierw zacząć żyć.
Z kulą u nogi
Nie wierzę, że przyjeżdżają.